غنیپور در تشریح این بازدید گفت: این بررسیها با هدف آمادهسازی محل زندهگیری و فراهمسازی الزامات لازم برای انجام معاینات دامپزشکی، نمونهبرداریهای ژنتیکی و بهداشتی، نصب گردنبندهای ردیاب ماهوارهای، ارزیابی زیرساختهای اجرایی و بررسی سایر ملاحظات فنی و حفاظتی پیش از مرحله رهاسازی انجام شد.
وی افزود: برنامه احیا و معرفی مجدد مارال در ذخیرهگاه زیستکره ارسباران، حاصل بیش از سه دهه اقدامات حفاظتی، مدیریت جمعیت، تقویت ذخیره ژنتیکی و فرآیند بازوحشیسازی این گونه ارزشمند است و اکنون پس از طی مراحل فنی، علمی و کارشناسی، در آستانه ورود به مرحله رهاسازی قرار دارد.
معاون محیط طبیعی و تنوع زیستی ادارهکل حفاظت محیط زیست آذربایجان شرقی با تأکید بر ضرورت اجرای دقیق و علمی این برنامه خاطرنشان کرد: تمامی مراحل معرفی مجدد مارال باید بر اساس ملاحظات علمی، دامپزشکی و حفاظتی و با رعایت کامل الزامات زیستمحیطی انجام شود.
وی ادامه داد: پایش مستمر جمعیت پس از رهاسازی نیز با بهرهگیری از فناوریهای نوین، از جمله سامانههای ردیابی، در دستور کار قرار خواهد داشت و این موضوع نقش مهمی در ارزیابی موفقیت برنامه و مدیریت جمعیت ایفا میکند.
غنیپور تأکید کرد: موفقیت برنامه بازگشت مارال به زیستگاه تاریخی خود، تنها به مرحله رهاسازی محدود نمیشود، بلکه استمرار پایش، ارزیابی وضعیت جمعیت، حفاظت مؤثر از زیستگاه و استفاده از ظرفیت جوامع محلی و حفاظت مشارکتی از ارکان اساسی این برنامه است.
وی گفت: بازگشت مارال به ارسباران نتیجه سالها تلاش و سرمایهگذاری حفاظتی برای حفظ و تقویت این گونه ارزشمند است و اجرای موفق این برنامه میتواند گامی مهم در احیای بخشی از تنوع زیستی و تقویت جایگاه ارسباران بهعنوان یکی از مهمترین زیستگاههای طبیعی کشور باشد.
پیشتر نیز حمید ظهرابی، معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست، با اشاره به حضور ۴۰ رأس مرال در منطقه حفاظتشده ارسباران گفته بود: نوع ذخیره ژنتیکی و تبارشناسی این جمعیت باید بهدقت بررسی شود و بیماریهای احتمالی از جمله یون و بروسلوز نیز در سایت مورد ارزیابی قرار گیرد تا تصمیمگیریها بر پایه دادههای علمی و ملاحظات حفاظتی انجام شود.
وی افزوده بود: برای ادامه این برنامه، بررسیهای لازم برای شناسایی کریدورهای عبور انجام شده و اجرای موفق آن نیازمند همراهی حداکثری مردم محلی است.
ظهرابی همچنین تأکید کرده بود: در انتخاب افراد برای رهاسازی باید نهایت دقت بهعمل آید و افراد سالمتر و کمسنتر در اولویت قرار گیرند، ضمن آنکه نصب گردنبندهای ثبت موقعیت لحظهای برای پایش دقیق مرالها ضروری است.
معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست گفته بود: دستکم ۳۰ درصد از جمعیت هدف باید پیش از رهاسازی زندهگیری شوند، آزمایشهای بیماری روی آنها انجام شود، گردنبندگذاری شوند و برای مدتی در قرنطینه نگهداری شوند.
وی همچنین بر تدوین و اجرای برنامه پایش پس از رهاسازی، ارزیابی ریسک با همکاری دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی و جلب مشارکت جوامع محلی تأکید کرده بود.
