وقتی دوربین به جای خاطره، منبع استرس می‌شود

به گزارش ایرنا زندگی- در یک مهمانی دوستانه یک نفر موبایلش را بالا می‌آورد و می‌گوید بیاین یه عکس بگیریم، در همان لحظه، بعضی‌ها با لبخند جلو می‌روند، اما بعضی‌های دیگر شروع می‌کنند به صاف کردن موها، چرخیدن، عقب رفتن یا به دنبال بهانه‌ای برای در قاب عکس نبودن می‌گردند. در تماس‌های ویدیویی نیز همین اتفاق به شکل دیگری تکرار می‌شود، جایی که تصویر کوچک خودمان روی صفحه مدام جلوی چشم‌مان است و باعث می‌شود بیشتر از آنکه حواسمان به صحبت باشد، درگیر این شویم که الان چطور به نظر می‌رسم؟ همین چند ثانیه کافی است تا دوربین برای بعضی‌ها از یک ابزار ساده، به منبع استرس تبدیل شود.

راضی نبودن از ظاهر اولین دلیل فرار از دوربین 

راضی نبودن از ظاهر خود یکی از رایج‌ترین دلایل عکس یا فیلم نگرفتن است. خیلی‌ها وقتی جلوی دوربین قرار می‌گیرند، به‌جای اینکه لحظه را تجربه کنند، فورا سراغ ایرادهای ظاهری خودشان از وزن و فرم صورت گرفته تا پوست، مدل مو یا حتی حالت لبخند می‌روند. همین فکرها باعث می‌شود فرد احساس کند آماده نیست یا از قبل خودش را در عکس بد دیده است.

این حساسیت در دنیای امروز با توجه به اینکه شبکه‌های اجتماعی پر از عکس‌های مرتب، ویرایش‌شده و بی‌نقص می باشد بیشتر شده است. طبیعی است که خیلی‌ها خودشان را با همان تصویرهای فیلترشده مقایسه کرده و فکر کنند ظاهرشان در عکس معمولی کافی نیست. اما واقعیت این است که بیشتر آدم‌ها آن‌قدر که خودمان فکر می‌کنیم، به جزئیات ظاهری ما توجه نمی‌کنند.

ترس از دیده شدن و آسیب‌پذیر بودن

برای بعضی‌ها مشکل اصلی فقط ظاهر نیست، بلکه حس در معرض بودن است. وقتی جلوی دوربین قرار می‌گیریم، انگار بخشی از کنترل از دست‌مان خارج می‌شود. دیگر نمی‌توانیم دقیق انتخاب کنیم که چه زاویه‌ای از ما دیده شود، چه لحظه‌ای ثبت شود یا چه چیزی در تصویر بماند. همین موضوع باعث می‌شود بعضی‌ها احساس آسیب‌پذیری کنند. یک عکس یا ویدیو، برخلاف یک لحظه معمولی، باقی می‌ماند، می‌توان آن را دوباره دید، برای دیگران فرستاد، در شبکه‌های اجتماعی گذاشت یا درباره‌اش نظر داد. برای همین، بعضی افراد از این می‌ترسند که یک تصویر نامناسب، مدت‌ها همراه‌شان بماند.

باور من خوش‌ عکس نیستم از کجا می‌آید؟ 

خیلی‌ها از همان اول می‌گویند من اصلا خوش‌ …