ابوذر ابراهیمی ترکمان در یادداشتی که در اختیار ایرنا گذاشت، نوشته است:
یکم ـ پیامبر؛ اسوهای برای زندگی
قرآن کریم پیامبر اکرم(ص) را نه فقط به عنوان فرستاده خدا، بلکه به عنوان «اسوه حسنه» و الگویی نیکو برای انسان معرفی میکند. خداوند میفرماید:
«لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» [۱]
در وجود پیامبر خدا(ص) برای کسانی که به خدا و روز قیامت امید دارند و خداوند را بسیار یاد میکنند، الگویی نیکوست.
این آیه نکتهای مهم در خود دارد: پیامبر(ص) الگویی صرفاً برای شناختن یا ستایش کردن نیست؛ الگو برای پیروی کردن است. اسوه کسی است که رفتار و منش او میتواند در زندگی دیگران به کار گرفته شود..
از این منظر، الگو بودن پیامبر ، زمانی معنا پیدا میکند که انسان بتواند از رفتار، اخلاق، تصمیمها و شیوه مواجهه او با زندگی الهام بگیرد و آنها را در زندگی خود به کار بندد..
دوم ـ اسوه یعنی چه؟
«اسوه» به معنای کسی است که در کارهای نیک از او پیروی میشود و رفتار او معیار عمل قرار میگیرد. در قرآن کریم، واژه «اسوه» تنها دو بار به کار رفته است: یک بار درباره حضرت ابراهیم(ع) و یک بار درباره پیامبر اکرم(ص).
در آیه مربوط به پیامبر(ص)، تعبیر «لَقَدْ کانَ لَکُمْ...» با تأکید آغاز شده است؛ تعبیری که بر تحقق و ثبوت این حقیقت دلالت دارد. بنابراین، قرآن با تأکید میگوید که در رسول خدا(ص) برای مؤمنان الگویی نیکو وجود دارد.
این نکته، دامنه الگو بودن پیامبر(ص) را نیز گسترده میکند. او فقط در یک زمینه خاص الگو نیست؛ بلکه در شیوه بندگی خدا، اخلاق، رفتار اجتماعی، صبر، رحمت، مسئولیتپذیری، برخورد با مردم و مدیریت جامعه میتواند معیار و نمونه باشد.
سوم ـ پیامبر؛ پیوند اعتقاد، عمل و اخلاق
علامه طباطبایی(ره) عناصر تشکیلدهنده دین را در سه حوزه اعتقادات، اعمال و اخلاق مورد توجه قرار میدهد. اگر دین در اعتقاد خلاصه نشود و بخواهد در زندگی انسان تحقق پیدا کند، باید از اندیشه به عمل و از عمل به اخلاق برسد.
پیامبر اکرم(ص) نمونه کامل این پیوند بود. ایمان او تنها در گفتار و باور باقی نمیماند؛ بلکه اعتقاد در رفتار او تجسم پیدا میکرد و اخلاقش نیز جلوه عملی ایمان او بود.
قرآن کریم درباره شخصیت …
