«محمد عطریانفر» در گفتوگو با خبرنگار سیاسی ایرنا، در ارزیابی دلایل برخی فعالان سیاسی بر تداوم جنگ گفت: روابط جمهوری اسلامی ایران و آمریکا در یکی از پیچیدهترین دورههای خود قرار دارد. اگرچه دو کشور درگیر جنگی طولانیمدت و فراگیر نیستند اما سالهاست که رویارویی مستمری در حوزههای سیاسی، اقتصادی، امنیتی، اطلاعاتی و منطقهای میان آنها برقرار است؛ وضعیتی که میتوان آن را نه «صلح کامل» و نه «جنگ تمامعیار» دانست.
وی با اشاره به وجود دو رویکرد متفاوت در فضای سیاسی کشور افزود: برخی جریانهای سیاسی معتقدند هرگونه عقبنشینی یا انعطاف بدون دریافت تضمینهای معتبر، طرف مقابل را به افزایش فشار ترغیب خواهد کرد.
فعال اصلاحطلب عنوان کرد: در مقابل، بخش بزرگی از مردم و دیگر گروههای سیاسی بر این باورند که دیپلماسی فعال، در کنار حفظ قدرت بازدارندگی، میتواند هزینههای کشور را کاهش داده و فرصتهای بیشتری برای تأمین منافع ملی فراهم کند.
عطریانفر با تأکید بر اینکه هر دو دیدگاه از وزن سیاسی برخوردارند، تصریح کرد: نمیتوان بهسادگی نتیجه گرفت که هر مخالف مذاکره، لزوما خواهان تداوم جنگ است یا هر حامی مذاکره، به دنبال مصالحه یکجانبه است. تفاوت اصلی این دیدگاهها در نوع ارزیابی از «میزان اعتماد به طرف مقابل» و «شیوه صیانت از منافع کشور» نهفته است.
جنگ و مذاکره، ابزارهایی برای تحقق اهداف و منافع ملی هستند
وی ادامه داد: در نهایت، هرگونه تصمیمگیری باید بر پایه منافع ملی، امنیت پایدار و کاهش هزینههای کشور صورت گیرد؛ چرا که جنگ و مذاکره، هر دو ابزارهایی برای تحقق اهداف و منافع ملی هستند.
عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی با اشاره به تمایل برخی برای تداوم جنگ گفت: اختلافنظر در سیاست خارجی معمولا ناشی از تفاوت در تحلیل رفتار طرف مقابل و ارزیابی هزینهها و فرصتها است.
عطریانفر عنوان کرد: منتقدان مذاکره معتقدند توافقهای سیاسی بدون داشتن ضمانتهای اجرایی، پایدار نمیمانند و هرگونه امتیازدهی بدون دریافت منافع متقابل، طرف مقابل را به افزایش فشار ترغیب میکند. از نگاه آنان، تقویت توان دفاعی و حفظ مواضع بازدارنده، ابزارهای موثرتری برای صیانت از منافع ملی است.
وی خاطرنشان کرد: حامیان …
