اما اتفاق قابل توجه این مراسم، نه بریدن روبان افتتاح، بلکه افتتاح نشدن پروژه بود! مسولان بومی، خبرنگاران، عکاسان، معتمدین و ریش سفیدان منطقه در محل حضور داشتند و همه آماده بریدن روبان توسط استاندار آذربایجانغربی بودند؛ اما رضا رحمانی نه روبان را برید و نه افتتاح کرد؛ او پس از مشاهده نواقص موجود، به ویژه در بخشهای مربوط به ایمن سازی و خط کشی، حاضر نشد طرحی را که هنوز آماده بهرهبرداری کامل نیست، افتتاح کند و تاکید کرد که کار باید به درستی انجام شود و در صورت رفع نواقص طی هفتههای آینده، بار دیگر برای افتتاح پروژه خواهد آمد.
این تصمیم شاید در ظاهر به معنای لغو یک افتتاح باشد، اما از زاویهای دیگر میتواند پیامی مهمتر از خود افتتاح یک پروژه عمرانی داشته باشد.
در سالهایی که بخشی از افکار عمومی نسبت به مراسمهای نمایشی و آمارهای افتتاح حساس شده است، مسوول یک دستگاه اجرایی میتواند میان دو انتخاب قرار بگیرد؛ اینکه به دلیل تدارک مراسم، حضور مدیران و بازتاب رسانهای، پروژه را با وجود کاستیها افتتاح کند یا اینکه هزینه لغو مراسم را بپذیرد و تکمیل واقعی کار را بر نمایش آن مقدم بداند.
در این مورد، استاندار آذربایجانغربی راه دوم را انتخاب و اعتماد عمومی را قربانی یک خبر، عکس یا مراسم افتتاح نکرد؛ چنین رفتارهایی اگر به یک رویه مدیریتی تبدیل شود، میتواند بیش از بسیاری از سخنرانیها به تقویت سرمایه اجتماعی دولت کمک کند. مردم بیش از آنکه انتظار داشته باشند هر روز پروژهای افتتاح شود، انتظار دارند وقتی اعلام میشود طرحی به بهرهبرداری رسیده، آن طرح واقعا تکمیل، ایمن و آماده استفاده باشد.
همگان به یاد داریم که آذربایجانغربی در سالهای گذشته همواره درگیر حاشیههای مربوط به پروژههای نیمه تمام و افتتاحهای ناقص بوده …
