به گزارش خبرنگار کتاب ایرنا، کتاب «سوگ سیاوش» نخستین بار بیش از نیم قرن پیش منتشر شد و امروز در ردیف متنهای کلاسیک ادبیات ایران است. شاهرخ مسکوب در این نوشته تنها به نقل قصهای از شاهنامه حکیم فردوسی بسنده نمیکند. او با نثری شیوا و با صلابت در خور ادبیات حماسی شاهنامه و با زبانی زنده و باوری ریشهدار، ذهن و جان ایرانیان را میکاود. «سوگ سیاوش» و در کل داستان و روایتهای متعلق به سیاوش در شاهنامه، از معروفترین روایتهای اساطیری زبان فارسی محسوب میشود. به همین دلیل است که غالبا، پژوهشگران سعی کردهاند نقبی به درون آن زده و لایههای مختلف آن را استخراج کنند.
از خون به ناحق ریخته مظلوم امیدی میروید که عاقبت بنیاد ظلم را در هم میکوبد؛ باوری اسطورهای دینی به رستاخیزی محتوم و مقدر، چنانکه در امتدادی تاریخمند با حماسه کربلا پیوند میخورد و در سوگ حسین بن علی(ع) تجلی مییابد. مسکوب روایت میکند که امیدی که در این قصه با کینخواهی کیخسرو به بار مینشیند. پس از هر سوگی زایشی نهفته و پایان شب بیدادگر برآمدن خورشید دادگر است. …
