سلامت هنرمندان صنایع دستی، همپای حفظ میراث فرهنگی مورد توجه قرار گیرد

به گزارش ایرنا، ننه‌جان همیشه جمله‌ای می‌گفت که سال‌ها در ذهنم ماند اما معنایش را خیلی دیر فهمیدم.

«هر چیزی بهتر از آدمیزاد عمر می‌کند...»

این جمله را هر بار که کیسه تکه‌دوزی به‌جامانده از مادر بزرگش را می‌شست، آرام و با حسرت زیر لب زمزمه می‌کرد؛ کیسه‌ای با تکه پارچه‌های رنگی و گل‌های ریز زرد، صورتی و لاجوردی، همراه با کوک های منظم که با حوصله کنار هم نشسته و بخشی از خاطرات و زندگی گذشته را در دلش زنده کرده بود، کوک‌ها هنوز محکم بودند و رنگ‌ها هم جان داشتند و پارچه با وجود گذشت سال‌های بسیار با مراقبت خوب، همچنان زیبا مانده بود.

این تنها روایتی کوتاه از اثری است که سال‌ها پیش با دستانی هنرمندانه توسط بانویی دوخته شده بود که شاید هیچ‌کس حالا حتی نامش را نشنیده و یا به یاد ندارد اما هنر دستانش هنوز ماندگار است.

ننه‌جان کیسه را مثل یک پارچه معمولی نمی‌شست؛ دست‌هایش آرام روی آن می‌لغزید، چین‌های آن را صاف و بعد با دقت روی طناب پهن می‌کرد تا آفتاب، رطوبتش را بگیرد.

آن موقع بود که نگاه متفکرانه‌اش را به دوردست می‌دوخت و می‌گفت: «خدا رحمت کند ننه‌زری را... خودش سال‌هاست زیر خروارها خاک خوابیده اما این کیسه هنوز سرپاست.

آن روزها شاید معنای جمله‌اش برای من فقط یک حس تلخ از گذر زمان، مرگ و یک خداحافظی غم انگیز بود اما سال‌ها تجربه و گذر به کارگاه‌های صنایع دستی و ثبت شاهکارهای زیبا که در پستوی کارگاه‌های خاموش و کم نور، میان بوی چوب، رنگ و میان صدای چکش و سکوت عارفانه هنرمندی عاشق آرام آرام متولد می‌شد، نه تنها قصه صبوری هنرمندان را برایم روایت کرد، بلکه معنای دیگری از آن جمله ماندگار در ذهنم جان گرفت.

عکاس: زهرا باغبان

امروز وقتی به میراث هنری سرزمینم نگاه می‌کنم، می‌بینم عشق و ماندگاری از دل کارگاه‌های صنایع دستی اصفهان تا قلب بناهای تاریخی امتداد دارد و هر گردشگری که به میدان نقش‌جهان قدم می‌گذارد، ساعت‌ها محو تماشای ظرافت دست‌هایی می‌شود که قرن‌هاست زیبایی را به زبان هنر روایت کرده‌اند اما در این میان میراث، بیشتر از میراث‌دار و هنر بیشتر از هنرمند مورد توجه قرار گرفته و عمر می‌کند.

میراث فرهنگی را با تمام وجود دوست داریم و از نقش و نگارها و کاشی‌های معرقی که شکوه را به مساجد و بناها داده‌اند همانقدر …