به گزارش خبرنگار ایرنا، برآیند پژوهشهای اخیر در حوزه باستانشناسی نشان میدهد که درک ما از گذشته، از «اشیاء» به سمت «انسانها و فرآیندهای زیستی» در حال حرکت است. این تحول علمی، از کاوشهای میدانی در ترکیه و اتریش تا آزمایشهای آزمایشگاهی بر روی بقایای استخوانی، فصلهای تازهای از شناخت هویت و بقای بشری را گشوده است.
ردپای نخستینها؛ از غارهای ترابزون تا شکوه تروا
در جریان کاوشهای نظاممند در استان ترابزون ترکیه، غار «کوسکارلی» به عنوان یکی از مهمترین گواهان دوران گذار از عصر یخبندان به هولوسن شناخته شده است. یافتههای مربوط به این غار که قدمت آنها به حدود ۱۴ هزار سال میرسد، تنها شامل ابزارهای سنگی از جنس چخماق و ابسیدین نیست؛ بلکه کشف اشیایی نظیر شاخ گوزن شیاردار و دندانهای سوراخشده، نشاندهنده وجود الگوهای پیچیده در زمینه «زیورآلات شخصی» و «هویت اجتماعی» در میان شکارچیان-گردآورندگان است. این محوطه با قرارگیری در مسیر پیوند میان آناتولی و قفقاز، نقش استراتژیک خود را در تحلیل مسیرهای جابهجایی جوامع انسانی در پیرامون دریای سیاه به اثبات رسانده است.
این غار که از سال ۲۰۲۴ با همکاری موزه ترابزون و دانشگاه فنی کارادنیز تحت کاوشهای نظاممند قرار گرفته، به عنوان نخستین محوطه شناختهشده از اواخر دوره پلیستوسن و اوایل هولوسن در منطقه جنوبشرقی دریای سیاه، اهمیت استراتژیک یافته است.
تحلیل زیستباستانشناختی برای بازسازی گذشته
در کنار زیورآلات، کشف بقایای جانوری و صدفهای نرمتن، مسیر تازهای را برای مطالعات زیستباستانشناختی هموار کرده است. پژوهشگران امیدوارند با تحلیل دقیق این بقایا و مواد گیاهی، رژیم غذایی، چگونگی بهرهبرداری از منابع طبیعی و سازگاری این جوامع با تغییرات اقلیمیِ دوره گذار از عصر یخبندان به هولوسن را بازسازی کنند.
این سایت باستانی که پیشتر در مطالعات باستانشناسی حوزهای کمتر شناخته شده بود، اکنون به کانون توجه پژوهشگران تبدیل شده است تا درک عمیقتری از مسیرهای مهاجرتی و پیوندهای فرهنگی در یکی از مهمترین چهارراههای جغرافیایی جهان ارائه دهد. کاوشها و مطالعات آزمایشگاهی در این محوطه همچنان برای رمزگشایی از رازهای زندگی ساکنان آن در ۱۴ هزار سال پیش ادامه دارد.
آشکارسازی خیابان ۲ هزار ساله …
