جهان صنعت نیوز – برای چهار دهه، قدرت اوپک در بازار نفت بر قابلیت کم یا زیاد کردن عرضه استوار بود. تولیدکنندگان با محدودکردن تولید میتوانند عرضه جهانی را کاهش دهند و از قیمتها حمایت کنند. اما واردکنندگان معمولاً چنین قدرتی در سمت تقاضا ندارند، زیرا مصرف انرژی حاصل تصمیم میلیونها خانوار، بنگاه و مصرفکننده مستقل است.
چین یک استثناست. ساختار متمرکز اقتصاد این کشور به دولت اجازه میدهد بر پالایشگاهها، ذخایر نفت، صادرات فرآوردهها، سرمایهگذاری زیرساختی و حتی الگوی مصرف انرژی اثر بگذارد. همین ویژگی در جریان جنگ ایران به پکن امکان داد نقشی را در سمت تقاضا ایفا کند که اوپک سالها در سمت عرضه داشته است.
بین فوریه تا ژوئن، چین واردات نفت خام خود را حدود ۵.۵ میلیون بشکه در روز کاهش داد که رقمی بیش از نصف افت تقاضای جهانی نفت در دوران قرنطینههای کرونا محسوب می شود. تفاوت مهم این بود که در دوران کرونا کاهش تقاضا محصول رکود اقتصاد جهانی بود، اما اقتصاد چین در جریان این کاهش واردات همچنان به رشد ادامه داد. برآورد کارشناسان این است که اقدام چین بیش از ۳۰ دلار از قیمت هر بشکه نفت برنت کاسته باشد. اهرم اول؛ انبارهای عظیم نفت
نخستین ابزار چین ذخایر نفتی است. در ۱۲ ماه منتهی به اوایل ۲۰۲۶، زمانی که نگرانی از مازاد عرضه قیمت نفت را پایین نگه داشته بود، چین حدود ۲۰۰ میلیون بشکه نفت ارزان خریداری کرد و به ذخایری افزود که پیش از آن نیز حدود یک میلیارد بشکه برآورد میشد. این سیاست در زمان صلح نوعی بیمه برای بحران آینده بود. پس از آغاز جنگ، پکن توانست خرید خارجی را کاهش دهد و نفت مورد نیاز خود را از ذخایر تأمین کند.
تا ماه ژوئیه، موجودی قابل مشاهده چین حدود ۷۰ میلیون بشکه کاهش یافت. با احتساب ذخایر شناور و مخازن کمتر قابل مشاهده، برآورد میشود چین طی سه ماه حدود ۱۵۰ میلیون بشکه از ذخایر خود استفاده کرده باشد؛ معادل تقریباً ۱.۵ میلیون بشکه در روز.
همزمان حدود یک میلیون بشکه در روز از وارداتی که پیش از جنگ برای افزایش ذخایر انجام میشد، دیگر ضرورت نداشت. در مجموع مدیریت ذخایر میتواند حدود ۲.۵ میلیون بشکه از کاهش روزانه ۵.۵ میلیون بشکهای واردات چین را توضیح دهد. برآوردها نشان میدهد چین میتواند چند ماه دیگر نیز به استفاده از این ظرفیت ادامه دهد، …
