9 اَمرداد امسال مصادف است با بیست و چهارمین سال درگذشت دکتر مصطفی رحیمی. ادیب، حقوق دان، جامعه شناس، نویسنده، مترجم و استاد دانشگاه که متأسفانه در رسانه ها کمتر از او یادی می شود. رحیمی زاده سال 1305 در نائین بود که تحصیلات ابتدایی را در نائین، یزد و اصفهان گذراند و برای آموزش عالی به دانشکده حقوق دانشگاه تهران رفت. پس از گذراندن دوره کارشناسی، به دانشگاه سوربن فرانسه عزیمت کرد و به دریافت دانشنامه دکترای حقوق نائل آمد. او بیشتر عمر خود را به تألیف، ترجمه و تدریس پرداخت.
رحیمی در دهه های چهل و پنجاه به دادگستری رفت و به همکاری در اداره حقوقی دادگستری در کنار چهرهای شناخته شده ای چون دکتر ناصر کاتوزیان (حقوق دان نام آور، استاد ممتاز دانشگاه تهران و از تدوین کنندگان پیش نویس قانون اساسی) و دکتر مرتضی کلانتریان (مترجم سرشناس) پرداخت. این دوران را باید دوران طلایی اداره حقوقی وزارت دادگستری نامید.
اما شهرت او به نامه ای از می گردد که در دی ماه 1357 خطاب به بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران نوشت و از موضع یک حقوق دان، به نقد و بررسی مفهوم و ترکیب «جمهوری اسلامی» پرداخت. نامه در رسانه های رسمی منتشر شد و در زمانه خود مورد بحث قرار گرفت و موافقان و مخالفانی هم داشت. از جمله مخالفان دیدگاه رحیمی، دکتر ناصر کاتوزیان بود که یادداشتی در دفاع از ترکیب «جمهوری اسلامی» نوشت و علاوه بر پخش خوانش متن در رادیو، در چند نوبت از طرف حزب جمهوری اسلامی ایران چاپ و پخش شد.
ترجمه های مصطفی رحیمی طیف مختلفی از زمینه های علوم انسانی و اجتماعی را در برمی گیرد که می توان از این آثار نام برد: «اگزیستانسیالیسم و اصالت …
