آقای باقر خرازی (همان کسی که در فضای مجازی از عنوان آیت الله استفاده می کند و خود را رهبر تشکل حزب الله می نامد) با انتشار ویدیوی دوقسمتی جدید ، به توضیح سخنان سابق خود پرداخته که باید گفت متاسفانه مرتکب رفتاری زشت تر از قبل شده است.
او گفته است فیلمی که از اظهارات او منتشر شده، جعلی و تقطیع شده است و حتی تلویحا مدعی شده که صداگذاری غیرواقعی هم صورت گرفته است.
1- ابتدا باید این پرسش پاسخ داده شود که آیا همین ویدیوی جدید تقطیع نشده و در مورد ان جعل صورت نگرفته؟ یا باز هم اگر در آن حرفهای نامربوطی زده شده( که البته چنین است) بعدا همین ویدیو را هم مجعول نخواهد خواند؟!
2- آقای خرازی بعد از انتشار ویدیوی اول، یک ویدیوی دیگر هم منتشر کرد و در آن بر صحت حرفهای گذشتهاش تاکید کرد. آیا آن هم جعلی بوده است؟
3- بر فرض که ادعای او را در باره مجعول بودن بپذیریم. آیا او بالاخره حرفهای بی ادبانه علیه رئیس جمهور یا رئیس مجلس را گفته یا نه؟ چرا در این مورد سکوت کرده؟ اینکه آقای خرازی دقایق طولانی شطح و طامات ببافد تا از زیر بار مسئولیت حرفهایی که در ویوی نخست منتشر شد فرار کنده ، مثلا زرنگی است؟ اگر آقای خرازی صداقت می داشت باید صریحا می گفت توهین به روسای دو قوه هم صداسازی و جعل بوده یا واقعیت دارد؟ یا انتساب خبر دروغ به رهبری را می پذیرد یا نه؟
4- آقای خرازی بزرگان و علمای حوزه را شماتت می کند که بدون اشراف بر سخنان وی اظهارنظر کرده اند و حتی آنها را به استغفار دعوت می کند و خودش را در موضع الهی قرار می دهد و آنها را می بخشد. آیا بهتر نیست به جای این تفرعن و توهین به مقامات حوزوی، دوکلمه صریح بگوید که چه حرفی زده است و متن کامل سخنانش را منتشر کند؟
5- او در رفتاری که کاملا فرار به جلو است می گوید مخالفین روحانیت از سخنان وی سوءاستفاده کرده اند. اتفاقا قضیه کاملا برعکس است. وقتی کسی که خودش را آیت الله می نامد اولیه ترین اصول اخلاق لسانی را رعایت نمی کند خودش دارد تیشه به ریشه روحانیت می زند و جا دارد که علما و روحانیون از او تبری بجویند.
6- گاهی برای رفع یک اشتباه ، مرتکب آن اشتباه دیگری می کند و این زنجیره تا مرز هلاکت فرد اشتباه کننده پیش می رود. و آقای خرازی متاسفانه با زیرپا گذاشتن اخلاق اسلامی در حال فرورفتن در باتلاقی است که دست و پا زدن بیشتر باعث فروررفتن به عمق بیشتر می شود.
7- هم سن و سالهای نویسنده این سطور و آقای خرازی عمر طبیعی خود را کرده اند و اگر به اجل معلق دچار نشوند، تا مرگ شان فاصله ای نیست و اصطلاحا پای شان لب گور است. در چنین شرایطی برای همه گناهان و سیئات باید توبه و استغفار کنیم نه آنکه از کسانی باشیم که قرآن کریم تعبیر لَّلَجُّواْ فِی طُغیَٰانِهِمۡ (لجبازی در گناه) را در مورشان به کار می برد.
8- حتما شایستگی نصیحت به ایشان در مورد تقواپیشگی را ندارم اما بیان این جمله معروف شاید لازم باشد که: ما همه فرعونیم؛ مصرمان کوچک است.
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
