مهدی تارتار بعد از شکست یک بر صفر پرسپولیس مقابل تراکتور، جملهای را به زبان آورد که شاید بیش از خود نتیجه مسابقه محل بحث باشد؛ سرمربی سرخها گفت: «بازی دادن به جوانان تاوان دارد» و تأکید کرد که بازیکنان جوان تیمش به دلیل کمتجربگی مرتکب اشتباه شدند. البته اصل حرف درباره ضرورت تجربهاندوزی بازیکنان جوان قابل بحث نیست، اما وقتی قرار است شکست پرسپولیس به حساب «جوانگرایی» گذاشته شود، ابتدا باید یک سؤال ساده پرسید: کدام جوانگرایی؟
ترکیب پرسپولیس مقابل تراکتور چندان با تصویری که تارتار از یک تیم جوان و کمتجربه ارائه کرده، همخوانی ندارد. در ترکیب اصلی، پیام نیازمند ۳۱ ساله درون دروازه ایستاد، حسین کنعانیزادگان ۳۲ سال داشت، مهدی تیکدری ۳۰ ساله بود، علی علیپور ۳۰ ساله و تیوی بیفوما نیز ۳۴ ساله بود. پویا پورعلی هم ۳۰ سال داشت. در کنار آنها محمدمهدی محبی و محمد خدابندهلو ۲۶ ساله بودند.
البته یک اصلاح مهم هم لازم است؛ برخلاف برخی فهرستهای منتشرشده، مجید عیدی ۲۹ ساله است و نمیتوان او را در جمع بازیکنان ۳۰ سال به بالا قرار داد. بنابراین در ترکیب اصلی بازی با تراکتور، شش بازیکن حداقل ۳۰ سال سن داشتند، نه هفت بازیکن.
حتی محاسبه سن یازده بازیکن اصلی هم نکته جالبی دارد. مجموع سن نفرات اصلی پرسپولیس ۳۰۸ سال بوده و میانگین سنی ترکیب اصلی دقیقاً ۲۸ سال بوده است. این ترکیب شامل فقط سه بازیکن ۲۳ ساله و دو بازیکن ۲۶ ساله بود؛ بنابراین اینکه شکست مقابل تراکتور را عمدتاً محصول «جوانگرایی» بدانیم، دستکم با اعداد ترکیب اصلی چندان سازگار نیست. اگر منظور تارتار از جوانگرایی، استفاده از بازیکنانی مثل محمدمهدی زارع، پوریا لطیفیفر و دانیال ایری است، بحث دیگری شکل میگیرد. اما حتی در این صورت هم باید درباره سهم تصمیمات فنی در نتیجه مسابقه صحبت کرد؛ نه اینکه تمام فشار شکست روی دوش یک بازیکن جوان قرار بگیرد.
اینجا مشخصاً باید از تارتار پرسید: چرا باید تمام هجمهها روی بازیکنی باشد که در دقایق پایانی وارد زمین شده است؟ ایری در دقیقه ۶۷ به جای محمدمهدی محبی وارد زمین شد و در دقیقه ۹۰، اشتباه او در نهایت با گل تومیسلاو اشترکالی همراه شد تا تراکتور سه امتیاز را از پرسپولیس بگیرد.
بله؛ اشتباه ایری در صحنه گل قابل انکار نیست. اما اگر قرار است از «تاوان جوانگرایی» …
