سه بازی، ۲۰ دقیقه؛ برای بازیکنی که قرار بود یکی از مهمترین ستارههای پرسپولیس باشد، این آمار بیشتر از آنکه یک تصمیم فنی معمولی باشد، سؤال ایجاد میکند.
در فوتبال، نیمکتنشینی یک بازیکن اتفاق عجیبی نیست. حتی ستارهها هم ممکن است به تشخیص مربی روی نیمکت بنشینند. اما وقتی پای اوستون اورونوف وسط باشد، ماجرا کمی متفاوت است. بازیکنی که طی دو فصل گذشته بارها تواناییاش برای تغییر روند مسابقه را نشان داده، حالا در سه بازی متوالی تقریباً از برنامههای مهدی تارتار خارج شده است؛ آن هم در شرایطی که پرسپولیس هنوز در ابتدای فصل است و برای رسیدن به هماهنگی و نتیجه، به بازیکنان خلاقش نیاز دارد.
در بازی با شمسآذر، اورونوف عملاً فرصت بازی پیدا نکرد. اتفاقی که البته فقط به نیمکتنشینی ختم نشد و رفتار او روی نیمکت نیز خبرساز شد. اورونوف در جریان مسابقه ناراحتی خود را نشان داد و از کنار تیم دور شد؛ اتفاقی که میتوانست نخستین نشانه یک اختلاف جدی باشد، اما هیچگاه روایت شفافی از آن ارائه نشد.
بازی دوم، نوبت به یک فرصت کوتاه رسید؛ حدود ۲۰ دقیقه. یعنی نه آنقدر که بتوان از او انتظار تأثیرگذاری جدی داشت و نه آنقدر کم که بتوان گفت کاملاً از برنامه تیم خارج شده و بعد رسیدیم به بازی با تراکتور؛ مسابقهای که پرسپولیس شکست خورد و در طول آن، تارتار حتی برای دقایقی هم اورونوف را به زمین نفرستاد.
این تصمیم زمانی عجیبتر میشود که بدانیم پرسپولیس در جریان مسابقه به دنبال تغییر شرایط هجومی بود. وقتی تیم عقب است و نیاز به بازیکنی دارد که بتواند در یکبهیکها، حمل توپ و ایجاد موقعیت تفاوت ایجاد کند، طبیعی است که نام اورونوف بیشتر از همیشه مطرح شود. اما تارتار چنین اعتقادی نداشت.
تا اینجا هنوز میتوان گفت «تصمیم مربی است». مربی حق دارد هر بازیکنی را که میخواهد بازی بدهد و هر بازیکنی را که نمیخواهد، روی نیمکت بنشاند. مشکل از جایی شروع شد که داستان مصدومیت به میان آمد.
فردای شکست مقابل تراکتور، رسانه رسمی باشگاه پرسپولیس اعلام کرد اورونوف مصدوم شده است. اما این خبر هنوز هضم نشده بود که خود بازیکن با انتشار یک استوری، عملاً این روایت را زیر سؤال برد و اعلام کرد مصدوم نیست.
اینجا دیگر ماجرا فقط یک تصمیم فنی نیست. وقتی رسانه رسمی باشگاه درباره وضعیت بازیکن …
