این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
یکی از درخشانترین آموزههای قرآن، دعوت به آشتی، پیوند دلها و خاموش کردن آتش کینهها ست. قرآن نمیخواهد جامعه مؤمنان میدان رقابتهای فرساینده، نزاعهای بیپایان و گسستن پیوندهای انسانی باشد؛ بلکه آن را جامعهای میخواهد که در آن، مهر بر کینه، گفتوگو بر خصومت و آشتی بر دشمنی غلبه داشته باشد.
از همین رو، در آغاز سوره انفال، پس از آنکه سخن از غنیمتهای جنگ به میان میآورد، نگاه مؤمنان را از مال و منفعت به سرمایهای والاتر معطوف میسازد و میفرماید:
﴿فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَصْلِحُوا ذَاتَ بَیْنِکُمْ وَأَطِیعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ﴾
«از خدا پروا کنید، روابط میان خود را اصلاح نمایید و اگر ایمان دارید، از خدا و پیامبرش فرمان ببرید.» (انفال: ۱) …
