به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از شفقنا، ایران با استفاده از موشکهای پیشرفتهای که میتوانند ناگهان مسیر خود را تغییر دهند، سامانههای دفاعی این پایگاهها را بهشدت تحت فشار قرار داد و آمریکاییها را وادار کرد ذخایر محدود موشکهای رهگیر پاتریوت خود را مصرف کنند.
در روز پنجم، ایرانیها موفق شدند از این پدافند عبور کنند.
یک موشک در ۱۷ جولای به واحدهای مسکونی پیشساخته در یکی از این پایگاهها اصابت کرد و سه سرباز آمریکایی را کشت و بیش از ۱۰۰ نفر را زخمی کرد. مقامهای پنتاگون بعداً اذعان کردند که در حملات آن هفته در اردن، دهها نیروی نظامی دیگر نیز زخمی شده و چندین فروند هواپیما آسیب دیدهاند.
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در پاسخ به پرسشی درباره این حمله مرگبار ادعا کرد: ما تقریباً همه موشکها را سرنگون کردیم. یکی از آنها از پدافند عبور کرد.
این حملات، همزمانی مرگبار دو روند مهم را آشکار میکند: نخست اینکه ایران با ادامه جنگ به رقیبی ماهرتر تبدیل شده و یاد گرفته است چگونه از پدافند هوایی آمریکا عبور کند؛ آن هم در شرایطی که میدان جنگ را گسترش داده و بیشتر خاورمیانه را دربر گرفته است.
دوم اینکه ذخایر موشکهای رهگیر پنتاگون بهسرعت کاهش یافته و این تسلیحات هر روز در جریان این درگیری که بهصورت مقطعی ادامه داشته، ارزشمندتر شدهاند.
این دو روند بر نکتهای تأکید میکنند که در ماههای پس از آغاز جنگ، بهتدریج آشکار شده است: حتی یک ابرقدرت جهانی با حضور نظامی گسترده و ارتشی قدرتمند نیز میتواند توسط رقیبی ضعیفتر در تنگنا قرار گیرد؛ بهویژه اگر آن رقیب حاضر باشد برای یافتن هرگونه برتری ممکن، به جنگ نامتقارن روی بیاورد.
بر اساس اظهارات دو فرد آگاه که نخواستند نامشان فاش شود، پنتاگون در این جنگ بیش از ۱,۵۰۰ موشک رهگیر پاتریوت مصرف کرده و اکنون کمتر از ۱,۷۰۰ فروند دیگر در اختیار دارد. ایالات متحده در طول سال ۲۰۲۵ حدود ۶۰۰ موشک رهگیر تولید کرده بود.
این کاهش سریع ذخایر در شرایطی رخ میدهد که نیروهای ایرانی در حال مطالعه جنگ دیگری هستند. روسیه در اوکراین از ترکیبی از موشکهای بالستیک و کروز برای منحرف کردن توجه پدافند هوایی اوکراین استفاده کرده و سپس پهپادها را بهسرعت وارد میدان کرده است.
ست جی. جونز، رئیس بخش …
