سازمان تأمین اجتماعی ایران با افزایش تعهدات بازنشستگی، کاهش نسبت بیمهپردازان به مستمریبگیران، انباشت بدهیها و بازده پایین بخشی از سرمایهگذاریهای خود روبهروست. این بحران تنها با افزایش حق بیمه، فروش دارایی یا کمکهای مقطعی دولت حل نمیشود؛ سازمان به منابع درآمدی تازه، پایدار و متناسب با اقتصاد آینده نیاز دارد.
مسئله اصلی، کمبود دارایی نیست؛ ضعف در تبدیل دارایی به جریان درآمدی مولد است. تأمین اجتماعی باید از بنگاهداری سنتی و سرمایهگذاریهای کمبازده فاصله بگیرد و به سمت مدلهایی حرکت کند که بر نوآوری، فناوری، مالکیت فکری، برند و بازارهای رو به رشد استوارند.
صنایع خلاق یکی از این فرصتهاست؛ حوزهای شامل طراحی، معماری، صنایع دستی، مد، گردشگری خلاق، محتوای دیجیتال، بازی، نرمافزار، هنر و تبلیغات. ایران در این بخشها ظرفیت فرهنگی و انسانی بزرگی دارد، اما این ظرفیت هنوز به زنجیره ارزش، بازار حرفهای و درآمد پایدار متصل نشده است. …
