به گزارش اقتصادنیوز، اقتصاد دیجیتال قرار بود آینده اقتصاد ایران باشد. بخشی که بتواند بدون نیاز به منابع عظیم طبیعی، بدون وابستگی به کارخانههای بزرگ و بدون گرفتار شدن در محدودیتهای اقتصاد سنتی مسیر تازهای برای رشد ایجاد کند. وعده اقتصاد دیجیتال، وعده شکستن مرزها بود. کاهش هزینهها، افزایش رقابت، دسترسی آسانتر مصرفکنندگان به خدمات و ایجاد فرصت برای نسل جدیدی از کارآفرینان. از اساس نیز اقتصاد دیجیتال در بسیاری از کشورها با این تصور شکل گرفت که فناوری میتواند موانع سنتی رشد را کاهش دهد.
مینا علیزاده در هفتهنامه تجارت فردا نوشت: یک کسبوکار اینترنتی برای آغاز فعالیت خود به کارخانه، زمین بزرگ یا شبکه توزیع گسترده نیاز ندارد. یک برنامهنویس میتواند محصولی تولید کند که میلیونها کاربر داشته باشد و یک پلتفرم دیجیتال میتواند در مدتی کوتاه، بازاری بزرگ ایجاد کند. همین ویژگیها باعث شد بسیاری تصور کنند اقتصاد دیجیتال میتواند راهی برای عبور از محدودیتهای ساختاری اقتصادهای سنتی باشد.
در کشور ما نیز ظهور پلتفرمهای بزرگ، فروشگاههای اینترنتی، تاکسیهای آنلاین، خدمات پرداخت، شرکتهای فناوری مالی و دهها کسبوکار نوآور، این امید را ایجاد کرد که شاید اقتصاد دیجیتال بتواند بخشی از مشکلات تاریخی اقتصاد ایران را حل کند. اما امروز نشانههایی دیده میشود که این بخش نیز با همان چالشهایی روبهرو شده که سالها گریبان صنایع سنتی را گرفته بود. زیر سایه قواعد قدیمی
ابتدا قرار بود فناوری قواعد بازی را تغییر دهد؛ قرار بود جوانی که تنها سرمایهاش یک لپتاپ، یک ایده و چند خط کد است بتواند بدون عبور از راهروهای پیچیده اداری و بدون نیاز به سرمایههای نجومی کسبوکاری بسازد که به هزاران یا حتی میلیونها نفر خدمات ارائه کند. اقتصاد دیجیتال برای بسیاری از ایرانیها فقط یک شاخه جدید اقتصادی نبود؛ نشانهای از امکان ساختن آیندهای متفاوت بود. آیندهای که در آن موقعیت جغرافیایی، سرمایه اولیه، روابط سنتی و دسترسی به منابع محدودکننده نباشد.
در نخستین سالهای گسترش کسبوکارهای اینترنتی این امید چندان دور از دسترس بهنظر نمیرسید. فروشگاههای آنلاین شکل گرفتند، تاکسیهای اینترنتی وارد خیابانها شدند، پرداختهای الکترونیکی جای پول نقد را گرفتند و خدماتی که …
