در حالی که توسعه هوش مصنوعی ملی به یکی از اهداف مهم فناوری تبدیل شده، آمارهای مربوط به قطعی اینترنت، آسیب کسبوکارهای آنلاین و کاهش پایداری ارتباطات، پرسش دیگری را مطرح میکند؛ آیا زیرساخت ارتباطی موجود توان پشتیبانی از آینده دیجیتال کشور را دارد؟
بر اساس دادههای گزارش دیتاک، در یک بازه ۱۵ ماهه از فروردین ۱۴۰۴ تا خرداد ۱۴۰۵، کاربران ایرانی با ۱۱۶ روز محدودیت و قطعی اینترنت بینالملل مواجه بودهاند؛ دورهای که نشان میدهد اینترنت دیگر صرفاً یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه بخشی از زیرساخت اقتصادی، آموزشی و خدماتی کشور است. وقتی اینترنت قطع میشود، فقط شبکه اجتماعی از کار نمیافتد
قطعی اینترنت در سالهای اخیر نشان داد وابستگی جامعه به فضای دیجیتال فراتر از پیامرسانها و شبکههای اجتماعی است.
کسبوکارهای آنلاین، فروشگاههای اینترنتی، فریلنسرها، خدمات مالی و شرکتهای فناوری برای ادامه فعالیت خود به دسترسی پایدار نیاز دارند. هر اختلال گسترده، علاوه بر کاهش فروش و درآمد، امکان برنامهریزی بلندمدت را نیز برای فعالان این حوزه دشوار میکند.
این تجربه نشان داد اقتصاد دیجیتال بدون زیرساخت ارتباطی پایدار نمیتواند رشد کند؛ حتی اگر ایده، نیروی انسانی و سرمایه وجود داشته باشد. فروشگاههای اینستاگرامی؛ اولین قربانیان خاموشی دیجیتال
یکی از بخشهایی که بیشترین اثر را از اختلال اینترنت گرفت، تجارت اجتماعی بود؛ هزاران کسبوکار کوچک و متوسط که بخش مهمی از فروش خود را از طریق شبکههای اجتماعی انجام میدهند.
بررسیهای دیتاک از فعالیت فروشگاههای فارسیزبان اینستاگرام نشان میدهد پس از قطعیهای کوتاهمدت، بخشی از کسبوکارها توان بازگشت داشتند، اما پس از یک دوره ۸۸ روزه قطعی، میزان بازگشت فعالیتها کاهش پیدا کرد.
این مسئله نشان میدهد کسبوکار دیجیتال فقط به داشتن یک صفحه یا محصول وابسته نیست؛ دسترسی پایدار، اعتماد مشتری و امکان ارتباط مداوم، بخش اصلی این اکوسیستم است. عددهایی که میگوید اینترنت فقط «فضای مجازی» نیست …
