به گزارش اقتصادنیوز به نقل از خبرآنلاین، هفدهم مرداد ۱۳۷۷، مزارشریف. تلفن ماهوارهای ایرنا زنگ میخورد. تلفنی که در آن روزها باید محمود صارمی، خبرنگار ایرنا، پاسخگویش میبود. اما صدای دیگری از آن سوی خط میآید؛ مردی که خودش را از نیروهای طالبان معرفی میکند و میگوید «تمامی افراد ایرانی، از جمله یک خبرنگار» به اسارت درآمدهاند. از دیپلماسی تا آرایش جنگی
تهران در روزهای نخست، میان دیپلماسی و تهدید نظامی حرکت میکرد. کمال خرازی، وزیر امور خارجه، پاکستان و طالبان را مسئول حفظ جان ایرانیها دانست.
سپاه در مرزهای شرقی رزمایش «عاشورای ۳» را آغاز کرد؛ رزمایشی با حضور دهها هزار نیروی نظامی و در مقیاسی که بهسختی میشد آن را صرفا یک مانور معمول دانست.
چند روز بعد، ارتش نیز یگانهایی از ۱۰ استان را به سمت مرزهای شرقی گسیل کرد. تانک، نفربر، توپخانه و بالگردهای هجومی راهی منطقه شدند. طالبان اعتراف میکند؛ کار، کارِ نیروهای خودسر بود!
۱۹ شهریور، پرده کنار رفت. وکیل احمد متوکل، سخنگوی طالبان، سرانجام اعلام کرد ۹ دیپلمات ایرانی به دست نیروهای طالبان کشته شدهاند؛ البته به گفته او، این افراد «خودسرانه و بدون دستور رهبران طالبان» دست به این کار زده بودند هرات؛ وسوسه یک جنگ
محسن امینزاده، معاون وقت وزارت خارجه، بعدها نوشت که پس از استقرار نیروهای ایرانی در مرز، جریانی سیاسی و نظامی خواهان حمله به داخل افغانستان و حتی اشغال هرات بود.
در همین روزها، احمدشاه مسعود نیز در تهران حضور داشت. بنا بر روایت ربیعی، او هشدار داده بود که اگر ایران وارد عمل نشود، هرات بهطور کامل به دست طالبان خواهد افتاد. تصمیمی در نیمهشب
روایت علی ربیعی از آن شب، تصویری از فوریت تصمیم ارائه میدهد. جمعبندیها نیمهشب آماده شد. نامهای نوشته و ارسال شد و صبح زود، پاسخ روی میز قرار گرفت: ایران وارد «باتلاق افغانستان» نخواهد شد.
همچنین بخوانید گمانه زنی ها درباره مذاکرات احتمالی احمد مسعود با طالبان ماجرای دیدار سرپرست وزارت خارجه طالبان با احمد مسعود در ایران پیام ویدئویی عجیب فداییان احمد مسعود در کابل+فیلم قتلعام زنان در مزار شریف/ طالبان تایید کرد
