ریشه بخشی از چالش امروز را باید در افول تدریجی منطق سیاست صنعتی جستوجو کرد. سیاست صنعتی صرفا مجموعهای از مجوزها، مشوقهای سرمایهگذاری یا فهرستی از طرحهای توسعهای نیست؛ معماری بلندمدتی است که تعیین میکند چه خوراکی، با چه فناوری، در چه مقیاسی، در کدام جغرافیا، برای چه بازاری و تا کدام حلقه از زنجیره ارزش باید توسعه یابد. هرگاه این معماری تضعیف میشود، توسعه به مجموعهای از پروژههای منفرد فروکاسته میشود؛ طرحهایی که شاید بهتنهایی توجیهپذیر باشند، اما در کنار یکدیگر الزاما یک منظومه صنعتی رقابتپذیر، تابآور و همافزا نمیسازند. حاصل، توقف توسعه نیست، بلکه توسعهای نامتوازن، پراکنده و کمعمق است؛ وضعیتی که میتوان آن را «انتروپی صنعتی» نامید: پراکندگی سرمایه، خوراک، انرژی و فناوری بدون پیوند روشن با اهداف بلندمدت زنجیره ارزش. صنعت سیاسی در برابر سیاست صنعتی …
روزنامه دنیای اقتصاد / ۳۸ دقیقه قبل
افول سیاست صنعتی و صعود صنعت سیاسی در پتروشیمی ایران
مشکل امروز پتروشیمی ایران کمبود پروژه نیست؛ فقدان معماری صنعتی است. توسعه این صنعت دیگر با افزایش ظرفیت اسمی، احداث مجتمعهای جدید و رشد تناژ تولید سنجیده نمیشود؛ پرسش راهبردی این است که از هر واحد خوراک، انرژی و سرمایه، چه میزان ارزش، رقابتپذیری و قدرت صنعتی خلق میشود. مساله، نه بزرگی ظرفیت موجود، بلکه کیفیت آن و توان صنعت در تبدیل مزیتهای طبیعی کشور به ارزش افزوده پایدار و جایگاهی ماندگار در زنجیرههای جهانی است.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
