به گزارش اقتصادنیوز به نقل از ایبنا، حسین عبده تبریزی در یادداشتی نوشت:
من قبل از انقلاب برای گذراندن دوره دکترا به انگلستان رفتم و بهمن سال ۱۳۵۶ به ایران بازگشتم. همان زمان بهعنوان مشاور مدیرعامل بانک فرهنگیان مشغول به کار شدم؛ دلیلش هم این بود که پایاننامه من به پورتفولیوی بانکهای ایرانی مربوط بود. بههرحال تا زمانی که انقلاب شد، من در بانک مشغول به کار بودم و این را میتوان نخستین تجربه جدی حضور من در بانک دانست.
از اوایل دهه ۷۰ این ذهنیت ایجاد شده بود و مرحوم نوربخش هم به دنبال پیادهسازی آن بود. من و آقای عباس آخوندی هم همان زمانها به دنبال این بودیم که در بخش ساختمان، موسسهای برای پرداخت وام و جمع کردن پسانداز ایجاد کنیم. خود من برای طرح مسئله و دفاع از آن به شورای نگهبان رفتم و نتیجه آنهم ایجاد موسسه اعتباری ساختمان بود. این موسسه، پنج سال قبل از بانکهای خصوصی و در دولت آقای هاشمی رفسنجانی ایجاد شد.
بااینحال فکر ما روی ایجاد بانک متمرکز بود. من آن زمان مدیرعامل شرکت سرمایهگذاری ساختمان بودم، اما سرمایه لازم برای تاسیس بانک را که ۲۵ میلیارد تومان بود، نداشتم. به همین دلیل به دنبال پیدا کردن یک شریک بودم. مجموعه بهشهر را پیدا کردیم و آنها سه نفر را بهعنوان اعضای هیئتمدیره پیشنهاد کردند. افراد دیگری هم معرفی شدند که یکی از آنها آقای صدرهاشمی بود. ایشان ۹ درصد سهم گرفت و جزو کسانی است که در شروع به کار بانک، بهعنوان یک سهامدار موثر بود. البته پست سازمانی نداشت و علاوه بر من، آقای محسن معلمیان با تجربه حضور در بانک صنعت و معدن، عضو هیئتمدیره شد. خبر مرتبط عبده تبریزی: ایران در مقطع حساسی قرار دارد | بانکها کارخانه تولید پول نیستند، کارخانه تخصیص کارآمد سرمایه هستند | تصمیمهای پیشرو میتواند مسیر آینده اقتصاد ایران را تعیین کند
ما در شروع کار، به همه کارمندان وام ۱۰۰ هزار تومانی دادیم و با این روش برای آنها سهام بانک را خریدیم. بقیه مدیران هم هر کدام ۵۰ میلیون تومان سهم برداشتند، ولی من حتی یک سهم هم برنداشتم. این اواخر شنیدم که گفته بودند ۵۰ درصد سهام بانک برای من است، ولی واقعیت این است که من هیچ سهمی نداشتم.
آقایان صالحی امیری، ضیاءالملکی و زوار، سه نفر اعضای هیئتمدیره …
