به گزارش اقتصادنیوز به نقل از اکوایران، اقتصاد فقط با میزان تولید امروز سنجیده نمیشود. آنچه تعیین میکند یک اقتصاد در سالهای آینده چقدر میتواند تولید کند، تا حد زیادی به سرمایهگذاری امروز آن بستگی دارد. تشکیل سرمایه ثابت ناخالص، تصویری از میزان منابعی است که صرف ایجاد و افزایش داراییهای ثابت مانند ماشینآلات، تجهیزات و ساختمانها میشود.
بنابراین افت این شاخص فقط به معنای کاهش یک عدد در حسابهای ملی نیست، بلکه میتواند به معنای ضعیفتر شدن ظرفیت تولید اقتصاد در آینده باشد. به عبارت دیگر، تشکیل سرمایه ثابت ناخالص به عنوان موتور محرک رشد اقتصادی کشور شناخته میشود.
دادههای تشکیل سرمایه ثابت ناخالص به قیمتهای سال پایه ۱۴۰۰ نشان میدهد مسیر سرمایهگذاری در اقتصاد ایران طی دولتهای مختلف، یک روند باثبات نداشته و دورههای رونق و عقبنشینی متعددی را تجربه کرده است. در سالهای ابتدایی دولت یازدهم، روند تشکیل سرمایه ثابت ناخالص پس از افت سال ۱۳۹۲ بهبود پیدا کرد.
با شروع دولت اول حسن روحانی، رشد این شاخص در سال ۱۳۹۳ به ۱۰.۵ درصد رسید و در سال ۱۳۹۵ و همزمان با امضای توافق برجام رشد ۲۲.۳ درصدی ثبت شد. سطح تشکیل سرمایه در سال ۱۳۹۵ به حدود ۱۶۲۵ هزار میلیارد تومان به قیمتهای سال پایه ۱۴۰۰ رسید. اما این روند در ادامه پایدار نماند. در سال ۱۳۹۶ تشکیل سرمایه به حدود ۱۸۵۱ هزار میلیارد تومان رسید، اما در سال ۱۳۹۷ با خروج آمریکا از برجام روند نزولی آغاز شد.
دولت دوازدهم؛ سرمایهگذاری زیر فشار رکود و نااطمینانی
دولت دوازدهم با دورهای مواجه شد که روند سرمایهگذاری بهتدریج ضعیف شد. رشد تشکیل سرمایه در سال ۱۳۹۷ پس از دو سال رشد مثبت متوالی به منفی ۹ درصد و در سال ۱۳۹۸ منفی ۳.۲ درصد رسید. در سال ۱۳۹۹ نیز این شاخص ۱۶.۷ درصد کاهش پیدا کرد و به حدود ۱۳۵۸ هزار میلیارد تومان رسید. در این دوره تحریمهای صادرات نفت دوباره اعمال شده بود. روند نزولی رشد این بخش نیز عمدتا ناشی از این تحریمها بود.
این افت نشان میدهد که شوکهای اقتصادی فقط تولید و مصرف را تحت تأثیر قرار نمیدهند. سرمایهگذاری معمولا یکی از نخستین بخشهایی است که در شرایط نااطمینانی، تحریم، رکود و کاهش چشمانداز سودآوری …
