به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-کسری غفوری: در چند هفته از سال ۲۰۲۶ قاره آمریکا تقریبا نیمی از نفت جهان را تولید کرد. این اتفاق هرچند کوتاه اما یک لحظه تاریخی و استثنایی بود. تا حدودی میتوان این رویداد را یک ناهنجاری آماری دانست که پیامد غیرمنتظره جنگ اخیر و ماجراجویی نظامی ایالات متحده بود؛ رویدادی که بخش عمدهای از صنعت انرژی خلیج فارس را به تعطیلی کشاند. با این حال این اتفاق نشانهای کاملا واقعی از یک جهش بزرگ بود که مرکز ثقل بازار نفت را از خاورمیانه دور کرده است.
خاویر بلاس، ستوننویس بلومبرگ در حوزه انرژی، معتقد است که این افزایش تولید و تغییر معادلات ناشی از آن تا سال ۲۰۲۷ و به احتمال زیاد پس از آن نیز ادامه خواهد یافت و بهعنوان یک مانع قدرتمند در برابر فشارهای قیمتی ناشی از درگیریهای ادامهدار عمل میکند. تاکنون عوامل متعددی توانستهاند قیمت نفت را پایین نگه دارند. آزادسازی ذخایر استراتژیک و استفاده از خطوط لوله جایگزین در این زمینه موثر بودهاند. چین نیز واردات خود را کاهش داده و بشکههای بیشتری را روانه بازار آزاد کرده است. علاوه بر این، ادعا می شود که هنوز هم نفت بیشتری نسبت به آنچه عموما تصور میشود از تنگه هرمز عبور میکند، اما جهش تولید در قاره آمریکا یک عامل کمککننده مهم دیگر در این مسیر است.
اگر انقلاب شیل آمریکا را یکی از نادیدهگرفتهشدهترین رویدادهای ژئواکونومیک ۲۵ سال اخیر بدانیم افزایش تولید نفت در سایر نقاط قاره آمریکا به ویژه برزیل و کانادا حتی از آن هم بیشتر مورد غفلت قرار گرفته است. این رشد زمانی چشمگیرتر میشود که بدانیم تولید دو غول نفتی سابق این منطقه یعنی ونزوئلا به دلیل سوءمدیریت سیاسی و مکزیک به دلایل زمینشناختی با افت شدیدی روبهرو شده است.
در حال حاضر قاره آمریکا روزانه حدود ۳۹.۵ میلیون بشکه نفت خام …
