به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد_فاطمه نصیری: غلامرضا مقدم در اواخر دهه ۱۳۴۰ و اوایل دهه ۱۳۵۰ قائممقام و معاون سازمان برنامه و بودجه کشور بود. او خاطرهای را درباره اختلاف دولت و سازمان برنامه بر سر بودجه عمرانی و بودجه جاری کشور، در دوره نخستوزیری منوچهر اقبال به ثبت رسانده است. مقدم در این باره میگوید:« در بودجه عادی دولت هزینههایی بود که قاعدتا میبایستی در داخل بودجه عمرانی کشور باشد که پیشنهاد من این بودکه آنها بیاید به بودجه عمرانی و بالعکس در بودجه عمرانی مقادیر زیادی هزینههای عادی بود که سرمایهگذاری نبود و اینها بایستی منتقل شود به بودجه عادی دولت. بنابر این اگر هزینههای زائد بودجه عادی دولت کاهش داده میشد و هزینههایی از نوع عمرانی بودجه عادی به بودجه عمرانی منتقل میشد و یک مقدار هم مالیاتها افزایش داده میشد بودجه عادی را میتوانستیم متعادل کنیم بدون اینکه احتیاجی به کاهش سهم بودجه عمرانی از درآمد نفت باشد.
در آن زمان مالیات بر درآمد تقریبا وصول نمیشد و مقاطعهکاران و صاحبان صنایع و غیره که درآمدهای سرشاری داشتند تقریبا مالیاتی به دولت نمیپرداختند. نسبت مالیات بر درآمد و مالیات بر شرکتها به تولید ناخالص ملی رقم فوقالعاده پایینی بود. به طور خلاصه من به آقای ابتهاج توصیه کردم که برای رفع و حل مشکل بودجه دولت لازم است یک مقدار از هزینههای زائد کم بشود، یک مقدار هم مالیاتهای جدید و اضافی وصول شود. ایشان از من خواستند که در جلسهای که قرار بود در دفتر نخستوزیر درباره بودجه تشکیل شود شرکت و این نظرات را ابراز کنم. بنابراین خود آقای ابتهاج و من در این جلسه شرکت کردیم با حضور نخستوزیر و وزیر دارایی.»
در این جلسه درخواست دولت در زمینه تخصیص بودجه بیشتر به این نهاد با واکنش ابتهاج که …
