حامد اناری: مدتی نهچندان دور استفاده از هوش مصنوعی در کلاس درس برابر با تقلب تلقی میشد. با توسعه ابزارآلات هوش مصنوعی تلقی ما از کاربردهای این ابزار در حال تغییر است. این دگرگونی در نگاه، از نهادهای صنعتی و سازمانهای خصوصی و دولتی و دانشگاهها تا مقطع ابتدایی تحصیلی در حال وقوع است. ابزار تقلب در کلاسهای درس، رفتهرفته در برنامههای آموزشی گنجانده میشود. برخی از معلمان پاسخهای اشتباه هوش مصنوعی را بهتعمد در اختیار دانشآموزان خود قرار میدهند تا به آنها آموزش دهند الزامی در صحت پاسخهای دستیارهای هوشمند وجود ندارد.
نهادینه شدن استفاده از هوش مصنوعی در آموزش به چند مدرسه محدود نمیشود. با گسترش هوش مصنوعی مولد، نظامهای آموزشی در کشورهای مختلف ناچار شدهاند میان دو نگرانی تعادل برقرار کنند. از یک سو، نسلی که بدون مهارت کار با هوش مصنوعی وارد بازار کار خواهد شد، با یک خلأ مهارتی روبهرو میشود و از سوی دیگر، دانشآموزی که همه فرآیند فکر کردن، تحقیق کردن و حل مساله را به ماشین واگذار کند، ممکن است بخشی از همان مهارتهایی را که مدرسه برای پرورش آنها طراحی شده است، از دست بدهد. به همین دلیل، ما با مفهومی مواجه میشویم که بهتازگی صورت پذیرفته است؛ سواد هوش مصنوعی. دانشی که روش استفاده و حدود استفاده را تعیین میکند و به کاربر اجازه میدهد قوه داوری خود را مرتفع سازد.
مساله ما برای ایران نیز از همین نقطه اهمیت پیدا میکند. برنامههایی مانند «ایران دیجیتال» میلیونها دانشآموز را به آموزش دیجیتال و هوش مصنوعی وارد میکنند، فراتر از شمار و میزان دسترسی، صورتمساله دیگری هم مطرح است. مفهوم سواد هوش مصنوعی در ایران چگونه در حال پیوند دادن میلیونها دانشآموز …
