حمید ملازاده در روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: با وجود محاصره دریایی آمریکا، تحریم پالایشگاههای چینی و هشدار به بانکهای پکن، صادرات نفت ایران متوقف نشده و تداوم فروش روزانه دستکم ۶۰۰هزار بشکه، نشانهای از ناکامی واشنگتن در تحقق هدفی است که از سال ۲۰۱۸ به دنبال آن بوده: قطع درآمدهای نفتی ایران.
آنچه در پس آمار خرید نفت چین از ایران پنهان است، یک واقعیت کلیدی است که کمتر برجسته میشود: با وجود بازگشت محاصره دریایی آمریکا بر بنادر ایران، صادرات نفت این کشور نهتنها متوقف نشده، بلکه همچنان -البته با حجمی محدودتر (حداقل ۶۰۰ هزار بشکه در روز)- در جریان است. این نکته اهمیت دارد چون نشان میدهد واشنگتن، حتی با پر ادعاترین نیروی دریایی جهان، تاکنون نتوانسته صادرات نفت ایران را به صفر برساند؛ چیزی که هدف اعلامشده هر دور از تحریمها از سال ۲۰۱۸ بوده است.
محاصره کنونی، پس از فروپاشی تفاهمنامه ژوئن میان آمریکا و ایران و پایان یک پنجره استثنایی برای رسیدن به توافق بازگشت. در ۲۲ ژوئن، خزانهداری آمریکا مجوز موقتی موسوم به X صادر کرد که تا ۲۱ماه اوت، صادرات، حملونقل، بیمه و تسویه مالی نفت ایران را بهطور موقت مجاز میشمرد؛ در همین بازه کوتاه، چین که نزدیک به ۹۰ درصد صادرات نفت ایران را میخرد، تلاش کرد ذخایر خود را پر کند. اما با پایان این مجوز و بازگشت محاصره آمریکا از ۱۴ ژوئیه، به تدریج سرعت عبور از تنگه هرمز آهسته تر شد و تا ۱۷ ماه اوت، نیروهای آمریکایی ۶۴ کشتی را که تلاش کرده بودند محاصره را دور بزنند به مقصد بازگرداندند، سه فروند را از کار انداخته و دو فروند دیگر را کامل بازرسی کردند. نتیجه این چرخه، دقیقا همان الگویی است که آمار چین نشان میدهد: جهش موقت واردات در ماههای ژوئن و ژوئیه (۸۵۰ هزار بشکه در روز) و سپس افت در ماه اوت(۶۰۰هزار بشکه در روز). نقشه ذینفعان
آمریکا …
