رئیسجمهور دونالد ترامپ بارها در تلاشهای خود برای پایان دادن به جنگ با تهران ناکام مانده است. ازسرگیری یک کارزار محدود بمباران نتوانست این هدف را محقق کند. تهدیدهای آخرالزمانی برای نابود کردن تمام تمدن ایران نیز نتیجهای نداشت. هر بار که ترامپ از یک پیشرفت احتمالی در مذاکرات سخن میگوید، به نظر میرسد تهران از تغییر دادن شروط خود و از بین بردن یک توافق احتمالی لذت میبرند. ماجرا شبیه همان بازیای است که لوسی توپ فوتبال را برای چارلی براون نگه میدارد و درست در لحظهای که او میخواهد توپ را شوت کند، آن را کنار میکشد؛ با این تفاوت که این بار توپ فوتبال، تنگه هرمز است.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، هیچکدام از این اقدامات نتیجه نداده است. بنابراین، راهبرد جدید ترامپ این است که تلاش کند هیچ کاری انجام ندهد و ببیند آیا این روش جواب میدهد یا خیر. رئیسجمهور در حال کمرنگ کردن نقش هم دیپلماسی و هم اقدام نظامی است و در عوض امید خود را به فشار اقتصادی بسته است و امیدوار است که گذر زمان بتواند کاری را انجام دهد که قدرت نظامی نتوانسته است. هدف از این رویکرد «صبر کنیم و ببینیم چه میشود» این است که اجازه داده شود تحریمهای مالی تشدیدشده و محاصره دریایی بنادر ایران از سوی آمریکا، فشار اقتصادی شدیدی بر تهران وارد کنند. امید این است که بازگشت به این راهبرد ــ که در مقاطع مختلف در اوایل این درگیری مورد استفاده قرار گرفته و برخی اعضای دولت ترامپ از همان ابتدا از آن حمایت کردهاند ــ سرانجام رهبران تهران به خواستههای واشنگتن تن دهند.
اما این رویکرد جدید مستلزم آن است که رئیسجمهور صبر و شکیبایی از خود نشان دهد. ترامپ، دستکم میتوان گفت، به انضباط شخصی شهرت ندارد. همچنین به پایبندی به یک برنامه مشخص یا توانایی پرهیز از تأثیرپذیری از آخرین بخشی که …
