دولت پیشین حزب کارگر به رهبری «کر استارمر» اگرچه اجازه ادامه فعالیت پروژههایی را که پیشتر مجوز گرفته بودند صادر کرده بود، اما با صدور مجوزهای جدید اکتشاف مخالفت میکرد؛ سیاستی که با انتقاد فعالان صنعت نفت، اتحادیههای کارگری و حتی دولت آمریکا مواجه شد. اکنون به نظر میرسد دولت برنهام ضمن پایبندی به چارچوب کلی سیاستهای حزب کارگر، قصد دارد در موضوع نفت و گاز انعطاف بیشتری نشان دهد. این تغییر رویکرد بیش از هر چیز ریشه در دغدغههای اقتصادی دارد؛ زیرا دولت جدید وعده داده با احیای صنایع داخلی، اشتغال را افزایش داده و وابستگی اقتصاد بریتانیا به واردات انرژی را کاهش دهد. دو میدان بزرگ در انتظار چراغ سبز
در مرکز این تحولات، دو میدان مهم نفت و گاز رزبنک (Rosebank) و جکداو (Jackdaw) قرار دارند؛ پروژههایی که پیش از روی کار آمدن دولت کارگر مجوز دریافت کرده بودند؛ اما به دنبال شکایتهای حقوقی و ملاحظات زیستمحیطی، اجرای آنها متوقف شد. شرکتهای شل و اکوئینور همچنان برای آغاز توسعه این میادین منتظر تایید نهایی دولت هستند. کارشناسان معتقدند در صورت صدور مجوز، این پروژهها میتوانند طی سالهای آینده بخش قابلتوجهی از تولید نفت و گاز بریتانیا را حفظ و هزاران فرصت شغلی مستقیم و غیرمستقیم ایجاد کنند. امنیت انرژی یا گذار سبز؟
تحولات اخیر بار دیگر نشان میدهد بسیاری از کشورهای اروپایی در حال بازتعریف تعادل میان اهداف اقلیمی و امنیت انرژی هستند. جنگهای ژئوپلیتیک، نوسان قیمت گاز و نفت و افزایش نگرانی درباره وابستگی به واردات، باعث شده حتی دولتهایی که بر توسعه انرژیهای پاک تاکید داشتند، اکنون نگاه واقعبینانهتری به منابع هیدروکربوری داخلی داشته باشند. از این منظر، موضع جدید نخستوزیر بریتانیا صرفا یک تصمیم درباره چند میدان نفتی نیست، بلکه نشانهای از تغییر رویکرد لندن در قبال امنیت انرژی است؛ رویکردی که نشان میدهد در شرایط پرریسک کنونی، نفت و گاز دریای شمال همچنان بخشی از معادله آینده انرژی بریتانیا باقی خواهند ماند. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
