مفهوم تابآوری، صرفا به ظرفیت یک اقتصاد برای تحمل ضربه اولیه محدود نمیشود. سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) تابآوری را ظرفیت یک نظام برای پیشبینی، جذب، بازیابی و سازگار شدن با تهدیدهای غیرمنتظره تعریف میکند. در این نگاه، تابآوری نه یک وضعیت ایستا، بلکه فرآیندی مستمر است که از مقاومت در برابر شوک آغاز میشود و به بازیابی و سازگاری میرسد.
«مقاومت» نیز تنها یکی از ابعاد تابآوری است. چارچوب مطرحشده از سوی ران مارتین، چهار بُعد را برای بررسی واکنش اقتصادهای منطقهای به شوکها برجسته میکند: مقاومت در برابر ضربه اولیه، بازیابی پس از شوک، تغییر جهت و سازگاری ساختاری با شرایط جدید و در نهایت نوسازی مسیر رشد. به بیان ساده، اقتصادی که در برابر بحران کمتر آسیب میبیند، لزوما تابآورتر نیست؛ باید دید پس از شوک با چه سرعت و عملکردی خود را بازیابی میکند، چگونه با شرایط جدید سازگار میشود و آیا میتواند مسیر رشد خود را از سر بگیرد. …
