پرو که در النینوهای گذشته با بارندگیهای ویرانگر، سیلاب و رانش زمین روبهرو شده بود، در ۴۰درصد از خاک خود وضعیت اضطراری اعلام کرده است. سریلانکا برای نزدیک به ۷۲ هزار نفر در هفت منطقه که با خطر خشکسالی مواجهاند، تدارک رساندن آب را فراهم کرده و هند نیز بر ۳۰۰ منطقه آسیبپذیر در برابر خشکسالی تمرکز کرده، برنامههای اضطراری کشاورزی را به اجرا گذاشته و امکانات آبیاری را افزایش داده است. اتحادیه آفریقا نیز از کشورهای عضو خواسته است برای حفاظت از «جان انسانها، معیشت مردم و اقتصادها در ماههای پیش رو»، سامانههای هشدار زودهنگام ایجاد کنند. با این حال، بسیاری از کشورها آمادگی لازم را ندارند. کارشناسان هشدار میدهند که با تشدید تغییرات اقلیمی و افزایش دفعات و شدت رویدادهای النینو، به آمادگی بیشتر و کارآمدتری نیاز است. نظامهای غذایی تحت فشار
برای درک پیامدهای جهانی که آمادگی لازم را ندارد، کافی است به سالهای ۱۸۷۷ و ۱۸۷۸ بازگردیم؛ زمانی که هنوز ثبت رسمی دادههای اقلیمی وجود نداشت و یکی از شدیدترین النینوهای شناختهشده، موجی فاجعهبار از خشکسالی ایجاد کرد که به بروز قحطی در آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی انجامید. برآورد میشود در آن دوره ۵۰میلیون نفر جان خود را از دست داده باشند.
خوشبختانه جهان امروز با جهان آن زمان تفاوت بسیاری دارد. النینوی آن دوره بدون هیچ هشدار قبلی و در شرایطی رخ داد که فرصتی برای آمادگی وجود نداشت. امروزه النینوها کاملا قابل پیشبینیاند و سازمان جهانی هواشناسی نخستین هشدار درباره احتمال وقوع یک النینوی شدید یا بسیار شدید را در ماه مه صادر کرده بود. …
