توافق محدود و گامبهگام
نخستین و کمهزینهترین مسیر، حرکت تدریجی به سوی توافقی محدود درباره تنگه هرمز و آزادی کشتیرانی است. دیدار وزیران خارجه ایران و عمان در تهران برای بررسی ایجاد یک کریدور موقت کشتیرانی و مینروبی مشترک، نشانهای از همین مسیر است و انتظار میرود مذاکرات درباره یک سازوکار دائمی ناوبری نیز ادامه یابد. آندریاس کریگ، کارشناس امنیت خاورمیانه در کالج کینگ لندن، معتقد است «توافق باریک هرمز» همچنان محتملترین مسیر برای مذاکرات گستردهتر است. یادداشت تفاهم اسلامآباد که در ماه ژوئن میان ترامپ و مسعود پزشکیان امضا شد نیز میتواند چارچوبی برای مذاکرات آینده باشد. تشدید فشار اقتصادی
سناریوی دوم، تشدید فشار اقتصادی آمریکا برای واداشتن ایران به تغییر محاسبات خود است. هدف، قطع آخرین شریانهای اقتصادی ایران و اعمال فشار بر کشورها و موسساتی است که در تجارت با تهران یا دور زدن تحریمها نقش دارند. با این حال، اثرگذاری این سیاست به برخورد واشنگتن با شرکای اصلی ایران، بهویژه چین، بستگی دارد. حدود ۸۰ درصد نفت خام دریایی ایران به چین میرود و پکن هشدار داده است در صورت هدف قرار گرفتن منافعش، برای حفاظت از آنها اقدام خواهد کرد. از این رو، تحریمها ممکن است بیشتر ابزار فشار و نمایش قدرت باشند تا عاملی تعیینکننده برای تغییر رفتار تهران. انتقال هزینه جنگ به منطقه …
