این مسئله در سالهای اخیر، همزمان با افزایش مصرف برق و پیچیدهتر شدن الگوی تولید و مصرف، اهمیت بیشتری پیدا کرده است. صنایع از یک سو به تجهیزات الکتریکی و سامانههای دیجیتال وابستگی بیشتری پیدا کردهاند و از سوی دیگر، توسعه منابع تجدیدپذیر و ظهور بارهای جدید، ساختار عرضه و تقاضای برق را در حال تغییر قرار داده است.
در چنین فضایی، مسئله انرژی برای بنگاهها فقط به «تأمین برق» محدود نمیشود. پرسش مهمتر این است که یک مجموعه تا چه اندازه میتواند مصرف خود را مدیریت کند، در برابر اختلالات انعطاف داشته باشد و از انرژی موجود در زمان مناسب استفاده کند.
این همان نقطهای است که ذخیرهسازی انرژی از یک فناوری پشتیبان، به یک ابزار مدیریتی تبدیل میشود. اقتصاد انرژی؛ مسئلهای فراتر از قبض برق
در نگاه سنتی، مدیریت انرژی در یک واحد صنعتی عمدتاً به میزان مصرف و هزینه برق خلاصه میشد. اما در یک سیستم تولید مدرن، هزینه واقعی انرژی تنها عدد درجشده روی قبض نیست. توقف خط تولید، کاهش بهرهوری تجهیزات، از دست رفتن مواد اولیه، اختلال در زنجیره تأمین یا آسیب به فرآیندهای حساس نیز میتوانند بخشی از هزینه انرژی باشند.
از همین رو، تابآوری انرژی به تدریج در کنار شاخصهایی مانند بهرهوری، مدیریت ریسک و تداوم کسبوکار قرار میگیرد. بنگاهی که بتواند بخشی از مصرف خود را در زمان مناسب جابهجا کند، انرژی تولیدشده از منابع تجدیدپذیر را ذخیره کند یا هنگام اختلال شبکه، برای تأمین برق تجهیزات ضروری وابستگی کمتری به شبکه داشته باشد، در عمل ابزار بیشتری برای مدیریت ریسک در اختیار دارد.
این تغییر نگاه، همزمان با رشد بازار جهانی ذخیرهسازی انرژی در حال شکلگیری است. سامانههای ذخیرهسازی باتریمحور در سالهای اخیر به یکی از فناوریهای مهم برای افزایش انعطافپذیری شبکه، مدیریت بار و استفاده مؤثرتر از منابع تجدیدپذیر تبدیل شدهاند. آژانس بینالمللی انرژی نیز ذخیرهسازی باتری را یکی از مؤلفههای …
