به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد؛ نوسانات سطح آب دریای خزر و عقبنشینی خط ساحلی پدیدههای تازهای نیستند و در طول تاریخ این دریا بارها تکرار شدهاند. نگارنده نیز در زادگاه خود، شهر ساحلی نور در استان مازندران، افزایش قابلتوجه سطح آب دریای خزر پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را از نزدیک تجربه کرده است؛ دورهای که در آن، شمار بسیار زیادی از خانهها و تأسیسات ساحلی به زیر آب رفتند. با گذشت بیش از سه دهه، اما اکنون شهرهای ساحلی استانهای گلستان، مازندران و گیلان و همچنین سواحل چهار کشور دیگر حاشیه دریای خزر با پدیده معکوس، یعنی عقبنشینی محسوس آب از خط ساحلی، مواجهاند. آنچه در شرایط کنونی بیش از هر چیز جلب توجه میکند، سرعت و حجم بسیار بالای عقبنشینی خط ساحلی در پی کاهش سطح آب دریای خزر است که بهمراتب بیشتر از دورههای تاریخی پیشین به نظر میرسد. گزارشهای علمی و مطالعات میدانی نیز این مشاهدات را تأیید میکنند.
سطح آب دریای خزر در طول یک قرن گذشته همواره با نوسان همراه بوده است، اما در مجموع، میانگین آن حدود ۲۶ تا ۲۷ متر پایینتر از سطح دریای بالتیک قرار داشته است. بر اساس «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای خزر» که در اوت ۲۰۱۸ در سطح رؤسای جمهوری پنج کشور ساحلی در شهر آکتائو قزاقستان به امضا رسید و به جز ایران به تصویب چهار کشور دیگر ساحلی رسیده است، سطح آب دریای خزر بهطور رسمی در تراز منفی ۲۸ متر تعیین شده است. به بیان دیگر، سطح آب دریای خزر ۲۸ متر پایینتر از سطح اقیانوسها و دریاهای آزاد در نظر گرفته میشود و دریای بالتیک بهعنوان سطح مرجع برای اندازهگیری ارتفاع و نوسانات آب دریای خزر مورد استفاده قرار میگیرد. بر اساس گزارش متخصصان مؤسسه پژوهشهای شیلاتی ولگا–خزر، سطح آب دریای خزر اکنون به بیش از ۲۹ متر پایینتر از سطح دریای …
