بازار رمزارز ایران در سالهای اخیر از یک ابزار سرمایهگذاری خرد فراتر رفته و به بخشی اثرگذار از جریان تبادل دارایی در اقتصاد کشور تبدیل شده است. بااینحال، این بازار در شرایطی به مسیر خود ادامه میدهد که همزمان با محدودیتهای بینالمللی، تحریمهای مالی و نبود یک چارچوب تنظیمگری پایدار در داخل مواجه است. نتیجه، شکلگیری اکوسیستمی است که اگرچه در برخی حوزهها توانسته راهکارهای بومی و تجربه کاربری متناسب با نیاز کاربران ایرانی ایجاد کند، اما در حوزههایی مانند نقدشوندگی، شفافیت ذخایر، زیرساختهای معاملاتی و تنوع ابزارهای مالی با پلتفرمهای تراز اول جهانی فاصله دارد. «دنیای اقتصاد» برای درک بهتر این موضوع با امین واعظی، تحلیلگر بازار کریپتو،
به گفتوگو پرداخته تا شکاف میان اکوسیستم تبادل رمزارز داخلی و پلتفرمهای جهانی را از منظر ساختار بازار، هزینه معاملات، معماری اعتماد، ابزارهای معاملاتی، زیرساخت شبکه و ظرفیتهای بومی بررسی کند. برای بررسی دقیقتر فاصله میان اکوسیستم تبادل رمزارز ایران و پلتفرمهای تراز اول جهانی، میتوان این شکاف را در شش محور اصلی بررسی کرد. این محورها شامل هزینه معاملات، عمق بازار و ابزارهای مالی، معماری اعتماد و شفافیت ذخایر، زیرساخت شبکه، ظرفیتهای نهادی و شرایط تنظیمگری میشوند. در ادامه نیز چهار پیشنهاد سیاستی برای کاهش این شکافها و حرکت به سمت استانداردهای جهانی ارائه شده است. سیستم مالی زیر دو محور فشار
این اکوسیستم همزمان زیر دو محور فشار از جمله سیاستگذاریهای دفعتی نهادهای پولی در داخل و تحریمهای هوشمند در خارج قرار دارد. در ۱۲ خرداد ۱۴۰۵، دفتر کنترل داراییهای خارجی خزانهداری آمریکا (OFAC) چهار پلتفرم بزرگ تبادل داخلی را که براساس گزارش چینآنالیسیس …
