خبر درگذشت بارزی را باشگاه میلان به این شکل اعلام کرد: «تاریخ میلان در سوگ درگذشت فرانکو بارزی است. الگو بودن او و شخصیت عمیقش، مانند پیراهن شماره شش او، برای همیشه بخشی جداییناپذیر و بنیادین از دیانای و مسیر این باشگاه خواهد بود.» باشگاه میلان همچنین در پستی جداگانه نوشت: «اعلام خبر از دست دادن کسی که قلب و روح میلان را تجسم میبخشید، فوقالعاده دشوار است، اما همه اعضای باشگاه و تمام میلانیستاها باید یاد و خاطره فرانکو بارزی را زنده نگه دارند. باید قوی بمانیم و در غمانگیزترین روزها نیز تمام توان خود را جمع کنیم. تنها چند ماه از آخرین حضور عمومی فرانکو در سنسیروی مملو از تماشاگر، در مراسم افتتاحیه بازیهای المپیک زمستانی میلان، رویدادی جهانی که او در ماندگار شدنش نقش داشت، گذشته است. به یاد فرانکو، متحد میایستیم و میدانیم که او در تمام مسیر روسونری همیشه راهنما و الهامبخش ما خواهد بود. برای همیشه. زیرا بارزی جاودانه است.» بارزی که در سال ۲۰۲۵ به دلیل وجود یک توده در ریه تحت عمل جراحی قرار گرفته بود، پس از آن چند بار به ورزشگاه سنسیرو بازگشت و همچنین یکی از آخرین مشعلدارانی بود که در مراسم افتتاحیه بازیهای المپیک زمستانی میلان-کورتینا ۲۰۲۶ مشعل المپیک را حمل کرد.
فرانکو و همسرش مائورا که اوایل دهه ۱۹۸۰ در توسکانی با او آشنا شده بود، صاحب دو پسر به نامهای ادواردو و جانآندرهآ شدند. او پس از خداحافظی از تیم ملی، زمان بیشتری را به خانوادهاش اختصاص داد. بارزی در ژوئن ۱۹۹۷ تصمیم به خداحافظی از فوتبال گرفت. پیراهن شماره شش افسانهای او برای همیشه بایگانی شد. سپس به عنوان نایب رئیس این باشگاه منصوب شد و مسوولیت تیم جوانان میلان را برعهده گرفت. در سال ۲۰۰۲ تنها مقطع دوری بارزی از میلان رقم خورد، زمانی که به عنوان مدیر فنی فولام، تیم تازه صعود کرده به لیگ برتر انگلیس، منصوب شد. اما این تجربه کمتر از سه ماه دوام آورد، زیرا با ژان تیگانا، سرمربی این تیم، اختلاف پیدا کرد. از آن زمان تا آخر عمرش، پیوند او با باشگاه میلان گسسته نشد.
درگذشت بارزی، همچنین واکنش رقبا را هم به دنبال آورده است. به عنوان مثال خاویر زانتی، نایبرئیس اینتر در پیامی شخصی نوشت: «نماد، کاپیتان، اسطوره... شماره ۶ برای همیشه. در آرامش بخواب، فرانکو.» باشگاه یوونتوس هم در اکانت رسمی خود نوشت: «بعضی افراد با استعدادشان تاریخساز میشوند و بعضی دیگر با انسانیتشان برای همیشه در تاریخ باقی میمانند. فرانکو بارزی هر دو ویژگی را داشت.
او نماد کلاس، وقار، رهبری و احترام بود؛ چه در داخل زمین و چه بیرون از آن. الهامبخش نسلهای مختلف بازیکنان و هواداران بود و همه کسانی که فوتبال را دوست دارند، او را تحسین و احترام میکردند. میراث او برای همیشه زنده خواهد ماند. باشگاه یوونتوس عمیقترین تسلیت خود را به خانواده بارزی و باشگاه میلان در این دوران سخت ابراز میکند.» این هم پیام تسلیت باشگاه رئال مادرید اسپانیا: «باشگاه رئال مادرید، رئیس باشگاه و اعضای هیاتمدیره، عمیقا از درگذشت فرانکو بارزی، یکی از بزرگترین اسطورههای میلان، فوتبال ایتالیا و فوتبال جهان، ابراز تاسف میکنند. رئال مادرید صمیمانهترین تسلیت و همدردی خود را به خانواده و عزیزان او، همتیمیهایش و باشگاه میلان، باشگاه تمام زندگیاش، تقدیم میکند.»
یکی از دراماتیکترین لحظات در دوران ورزشی بارزی، ضربه پنالتی بود که در فینال جام جهانی ۱۹۹۴ از دست داد و توپ را به بیرون زد. بارزی پس از بازنشستگی، چند مرتبه هم به ایران سفر کرد؛ از جمله آذر ۱۳۹۲ و در جریان بازی ستارگان میلان و پرسپولیس. در این مسابقه که به مناسبت خداحافظی مهدی مهدویکیا ترتیب داده شده بود، بارزی بازوبند کاپیتانی ستارگان میلان را به دست بست. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
