تعالی سازمانی از سلامت روانی کارکنان آغاز می‌شود

امروزه دیگر سلامت روان کارکنان یک موضوع صرفا فردی یا درمانی نیست، بلکه به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های مدیریت منابع انسانی و رهبران سازمان‌ها تبدیل شده است. سازمانی که کارکنان آن از امنیت روانی، احساس ارزشمندی و اعتماد متقابل برخوردار باشند، محیطی خواهد داشت که در آن خلاقیت، نوآوری، یادگیری و مسوولیت‌پذیری رشد می‌کند. در مقابل، محیط‌های کاری پرتنش، بی‌اعتماد و فرساینده، حتی اگر از بهترین فناوری‌ها و متخصص‌ترین نیروها برخوردار باشند، در بلندمدت با کاهش بهره‌وری، افت کیفیت خدمات و افزایش ترک خدمت مواجه خواهند شد. یکی از مهم‌ترین چالش‌های سازمان‌های امروز، فرسودگی شغلی است؛ پدیده‌ای که سال‌ها تصور می‌شد تنها نتیجه حجم زیاد کار است. اما مطالعات جدید نشان می‌دهد فرسودگی شغلی بیش از آنکه ناشی از ساعت‌های طولانی کار باشد، حاصل کیفیت پایین تجربه کاری افراد است. ابهام در نقش، نبود قدردانی، بی‌عدالتی، تعارض‌های حل‌نشده، سبک رهبری نامناسب و نبود امنیت روانی، از مهم‌ترین عوامل شکل‌گیری فرسودگی شغلی هستند.

در کنار این موضوع، رفتارهای مخربی مانند آزار روانی نامحسوس یا Mobbing در محیط کار نیز به یکی از تهدیدهای جدی سلامت سازمانی تبدیل شده است. این رفتارها معمولا با توهین یا خشونت آشکار آغاز نمی‌شوند؛ بلکه با بی‌اعتنایی، حذف از جلسات، نادیده گرفتن ایده‌ها، شایعه‌سازی، تخریب اعتبار حرفه‌ای یا منزوی کردن افراد، به‌تدریج اعتمادبه‌نفس و احساس تعلق کارکنان را از بین می‌برند. پیامد چنین فضایی، کاهش انگیزه، افزایش غیبت، افت عملکرد و در نهایت خروج نیروهای توانمند از سازمان است.

در این میان، نقش مدیران از هر زمان دیگری پررنگ‌تر شده است. تحقیقات متعدد نشان داده‌اند که کارکنان بیش از آنکه سازمان خود را ترک کنند، مدیران خود را ترک می‌کنند.  مدیرانی که گفت‌وگو نمی‌کنند، بازخورد سازنده نمی‌دهند، تفاوت‌های فردی را درک نمی‌کنند و فضای امنی برای بیان ایده‌ها و دغدغه‌ها ایجاد نمی‌کنند، …