ترجمه: سید سراج میردامادی// به گزارش جماران، همزمان با درگیری مجدد میان ایران و آمریکا و چند دوره مذاکرات و چانهزنیهای میان واشنگتن و تهران، کشورهای خلیج فارس تمایل پیدا کردهاند که مستقیماً خود درباره آینده تنگه هرمز با ایران مذاکره کنند. این رویکرد، نشانهای آشکار از بحران اعتماد میان این کشورها و متحد دیرینهشان، آمریکا است. ها آرتص روزنامه چپ گرای اسرائیلی به این بحران به قلم زوی بارل پرداخته که ترجمه ی خلاصه آن از بازنشر نشریه فرانسوی کوریه انترناسیونال تقدیم می شود.
اکنون ارکستر آمریکا سه رهبر دارد؛ هر یک از آنها ناچار است رهبری بخشی متفاوت از این قطعه را بر عهده بگیرد، با ضرباهنگ و شدت متفاوت، و در نهایت همه این بخشها را با هم ترکیب کند تا یک سمفونی واحد شکل گیرد.
جی. دی. ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا مأمور شده است با ایران مذاکره کند و تمرکز اصلی خود را بر مسئله هستهای بگذارد. مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا که هیچ نقش فعالی در مذاکرات ژنو ندارد، قرار است تلاش کند اعتماد قدرتهای خلیج فارس به ایالات متحده را دوباره احیا کند.
اما دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا وظیفه دیگری بر عهده دارد: او باید جامعه جهانی را متقاعد کند که آنچه رخ میدهد یک «آشفتگی بیمعنا و ناهماهنگ» نیست، بلکه بخشی از یک «نظم نوین» است که واشنگتن نتهای آن را مینویسد؛ و اینکه توافق اولیه به معنای «تسلیم بیقید و شرط ایران» است.
بدیهی است که در این پروژه عظیم سمفونیک، اسرائیل به نقش یک تماشاگر ناخواسته تنزل یافته است؛ تماشاگری که باید فقط گوش دهد و اجازه ندارد در اجرا مشارکت کند. تنها کاری که از دستش برمیآید این است که با صدای بلند اعتراض کند، به امید آنکه بتواند این نمایش را متوقف کند یا حتی پیش از آنکه از سالن کنسرت بیرون انداخته شود، پایان آن را رقم بزند.
سفر مارکو روبیو در فاصله ۲۳ تا ۲۵ ژوئن به امارات متحده عربی، کویت و بحرین ــ نخستین سفر او به این کشورها از آغاز جنگ با ایران ــ با هدف هماهنگ کردن سیاست منطقهای انجام نشد؛ بلکه هدف اصلی آن اطمینان دادن به سه کشور خلیج فارس بود که بهشدت از جنگ آسیب دیدهاند …
