«امیدوارم با درایت و واقع بینی و فارغ از احساسات (که کاملا موجه و قابل فهم است ) با تدبیر و در نظر گرفتن خیر عمومی بتوان از این مرحله به سلامت عبور کرد ولی با گذر از این مرحله سخت کار سخت تر حاکمیت آغاز
می شود …» سید محمد خاتمی در دیدار با جمعی از اصحاب رسانه ۲۵مرداد ۱۴۰۵
شاید در میان سخنان مبسوط آقای خاتمی در این دیدار این فراز بیش از همه نیازمند تامل باشد.
گذر از شرایط سختی که کارهای سخت تری در پی خواهد داشت .چنانکه در آغاز سخن نیز به این موضوع اشاره کرده اند که «اگر بگوییم در خطیر ترین و تعیین کننده ترین وضعیت پس از انقلاب قرار گرفته ایم گزافه نگفته ایم »
از شرح آنچه بر ایران در سالهای اخیر پیش وپس از جنگ دوازده روزه ، وقایع دی ماه ۱۴۰۴ و پس از آن جنگ چهل روزه و اتش بس و شرایط خشم و فشار اقتصادی و محاصره گذشت، می گذریم چرا که تجربه زیسته و روزمره همه ی ماست اما گویی بازنمایی واقعیت توسط ایشان فریاد هشدار و بیدار باشی است بر فضای احساسی وموهوم و مه آلود ودور از واقعیتی که بجای ادراک و بررسی و چاره جویی زمینه هایی که مار ا به جنگی نا خواسته کشاند بی توجه به اولویت های واقعی کشور گمان می کند جنگ ضرورت کشور و انتخاب ماست نه دامی که دشمن بارها اعتراف کرده سالهاست با تمام توان از نفوذ، تحریم، فشار اقتصادی، ایجاد نارضایتی، اعتراض، اغتشاش، کشته سازی و ایجاد فضای رسانه ای بین المللی و … در پی مشروعیت بخشیدن به عملیات نظامی و تجاوز به ایران در نقاب کمک و مداخله نظامی بشر دوستانه بوده است.
چه اتفاقی افتاده در این شرایط که دشمن از ادامه جنگ منصرف شده و آن را بی ثمر میداند کسانی در داخل از رویا و یا بهتر بگویم کابوس جنگ و جنگ طلبی بیدار نمی شوند؟
اقای خاتمی گفته اند : «بعضی ها می گویند ما حیات مان در جنگ است می گویند اول پدر امریکا را در اینجا در می اوریم بعد می رویم در قلب امریکا با او می جنگیم اخر با کدام واقعیت ها؟ من هم احساساتم جریحه دار شده که رهبرم را کشتند اما مساله مدیریت جامعه نباید بر احساسات باشد…»
از هیاهوی ناشی از فریب و دام جنگی که بیگانگان پیش پای ما گسترده اند بگذریم و ببینیم واقعیت چیست؟
بطور خلاصه در جامعه ملتهب و لغزان بر لبه های فروپاشی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ایران در سال ۱۴۰۴ پس از امید اندکی که به اصلاح امور درپی آخرین انتخابات ریاست جمهوری داشت و چنانکه باید و شاید به نتیجه نرسید در خلا امید به اصلاح، حداقل بخش قابل توجه و بی سابقه ای به سودای براندازی در مقابل حاکمیتی ایستاد که او نیز جز برخورد خشن وعریان با اعتراضات پاسخ قانع کننده ای در دست نداشت وشد آنچه نباید میشد .
دو واقعه دی ماه ۱۴۰۴ و پس از آن جنگ چهل روزه در چنین بستری روی داد و هنوز تا این لحظه زمینه اختلافات باقی است.
هر چند با پایمردی نیروهای مسلح ودولت و ایرانیان مومنی که زیر سایه کلمه «الله» پرچم مقدس جمهوری اسلامی را وفادارانه به اهتزاز در اوردند و سایرینی که با هر تفکری درمصاف با بیگانه با عشق به میهن شرایط سخت امنیتی و اقتصادی والزامات جنگ را تاب اوردند و نمایش بی بدیلی از اتحاد و یکپارچگی را به جهان ارائه کردند،
استقلال و ازادی و جمهوری اسلامی وتمامیت ارضی حفظ شده و فرصت بدیعی برای باز ارایی روابط وفضای سیاسی واجتماعی ایران در اختیار حاکمیت قرارگرفت . در این شرایط نباید نقطه آغاز بحران را فراموش کنیم، روزنه ای که به دشمن جسارت جنایت جنگی داد.
برای این دو واقعه سراسررنج و درد و تلخی شاید فقط یک دستاورد بتوانیم تصور کنیم.
اینکه هممخالفان سرسخت نظاممقدس که نا امید از اصلاحات و معتقد به براندازی بودند و هم موافقان سرسخت حفظ وضع موجود پس از مواجهه ای بی سابقه و بسیار پرهزینه و خونبار به نقطه ضرورت اصلاح ساختاری و اساسی در اداره ایران رسیده اند. گویی هر دو به تماشای واقعیتی عریان رسیده اند که حذف دیگری ممکن نیست و هر دو ناامید از مسیری که پیموده اند در این نقطه تاریخی به توافقی نانوشته برای همزیستی و اصلاح شرایط بگونه ای که خیرجمعی و رضایت عمومی را در بر داشته باشد رسیده اند.
حقیقت جامعه امروز ایران چنانکه نظر سنجی ها و پیمایش ها و مشاهدات میدانی نیز موید آن است چنین به نظر میرسد.
و مولای متقیان امیر المومنین چه زیبا فرموده اند که :«من ابدی صفحته للحق هلک.هر که در بر ابر حق سینه سپر کند نابود شود.»
در این دیدار رییس جمهور اسبق نیز به این حقیقت اشاره داشتند «جمهوری اسلامی به رغم همه نقص ها و نارسایی هایش ماندنی است یعنی تهاجم خارجی و جنگ همه جانبه آن را از پا در نمی آورد مگر اینکه بعد از آن حکمرانی نتواند نقص ها و نارسایی ها و عواملی که منجر به جدایی اکثریت از جامعه شده است به کمک خود مردم در مان کند »
قطعا این جمله محور بازگشت جامعه و حاکمیت به نقطه آغاز راه نو فراروی نظام جمهوری اسلامی است
حقیقت این است که در مسیر رشد و اعتلا و بالندگی ایران و نظام جمهوری اسلامی جنگ خصوصا چنین جنگی که در اثر شکاف، رخنه، انحراف و نفوذ در مسیر حکمرانی پیش امده و به ما تحمیل شده برنامه ما نبوده است. بیراهه ای از مسیر و برنامه اصلی بوده که دشمن گام به گام ما را به کام آن کشیده و باید متوقف شود.
جمله معروفی هست که می گوید کسی که نمیداند به کجا میخواهد برود به هرجایی ممکن است برود.
ایا مادر چنین شرایطی گرفتار شده ایم؟
آنچه در ابتدای این نوشتار مرحله سخت نامیده شده به نظر نویسنده بازگشت و خروج از دام جنگ و جنگ طلبی است که در نقاب دخالت بشردوستانه دشمنان قسم خورده ایران به ما تحمیل کردندو بعید نیست با نقابهای دیگری از سوی دیگر استمرار یابد. کار سخت تر پس از آن بازسازی مسیر توسعه و پیشرفت ایران و ایجاد رضایتمندی عمومی با دو رویکرد زیر است چنانکه جناب اقای خاتمی به آن اشاره کرده اند
«با گذر از این مرحله سخت کار سخت تر حاکمیت آغاز می شود که رسیدن به تعریفی از رابطه خود با جهان وبخصوص همسایگان که دلخوری ها و نگرانی ها ی فیمابین هم بیشتر شده است و تدبیر درست در داخل برای بهبود امور و اصلاح ساختاری و رویکردی و راهبردی به نفع جامعه و مردمی که سخت درتنگنا هستند. از یاد نبریم که در این سالها خط خونی که بین مردم و حکومت فاصله انداخته است بسیار پررنگ است و نیز وضع تولید و گرانی و اقتصاد و معیشت و بیکاری و…»
اما کلام آخر اینکه آیا جبهه اصلاحات به عنوان واسطه و میانجی توانایی جلب مشارکت ملی و ایفای رسالت تاریخی خود یعنی اصلاحات در نظام جمهوری اسلامی چنانکه رییس جمهور خاتمی در این دیدار به حاکمیت پیشنهاد کرده را دارد یا خیر؟ ایفای نقش ضروری و بی بدیل و راهگشایی که پیش از استقبال یا اکراه حاکمیت و پذیرش همراهی و همدلی مردم نیازمند نوسازی جبهه اصلاحات است .
