در وضعیت خطیر کنونی که ایران در یکی از پیچهای تاریخی خود قرار گرفته است، همگرایی میان ارکان نظام و اقشار جامعه، بیش از یک توصیه اخلاقی، یک نیاز حیاتی برای حفظ امنیت ملی و استمرار پیشرفت کشور است. تجربه تاریخی جمهوری اسلامی نشان میدهد هرگاه ملت و مسئولان در کنار یکدیگر ایستادهاند، حتی سختترین بحرانها به فرصت تبدیل شده است؛ همان حقیقتی که امام خمینی(س) از نخستین روزهای انقلاب بر آن پای میفشرد و «وحدت کلمه» را شرط بقا و بالندگی ایران میدانست.
در واقع، در منظومه فکری امام(س)، وحدت نه صرفاً یک توصیه سیاسی، بلکه سازوکاری برای تبدیل ظرفیتهای پراکنده اجتماعی به قدرت ملی بود.
امروز نیز در برابر دشمنان عنود بیرونی و تهدیدهای معارضین مسلح، تقویت «اتحاد مقدس» نه یک شعار که یک راهبرد واقعیبرای صیانت از ایرانِ عزیز است.
انسجام ارادههای ملی، همان سپر پولادینی است که امام(س) آن را پشتوانه اصلی انقلاب معرفی میکرد؛ سپری که ضعف در هر ضلع آن، به تضعیف کل ساختار ملی میانجامد.
از همین منظر، اتحاد ملی را بایدنوعی «سرمایه راهبردی» دانست؛ سرمایهای که کارآمدینهادهای سیاسی، توان بازدارندگی کشور و حتی ظرفیتهای اقتصادی و اجتماعی را نیز تقویت میکند.
رهبر شهید انقلاب اسلامی(ره) با همین رویکرد هشدار میدادند که بخشی از چالشهای وحدت، محصول غفلتهایدرونی است.
«نکتهی [مهم]... در باب منافع ملّی، مسئلهی اتّحاد دلهای مردم است؛ اتّحاد عزمها و ارادههای مردم است. ما در این زمینه متأسّفانه مشکلاتی داریم، عقبافتادگیهایی داریم؛ ارتباط و همدلی اجتماعی خیلی مهم است؛ در این زمینه دچار غفلت شدیم؛ خودمان به دست خودمان در وحدت ملّیمان اختلال ایجاد میکنیم. همه ما در این غفلت شریکیم؛ همه ما وظیفه داریمکه وحدت ملّی را، اتّحاد مردم را، اتّحاد مردم و مسئولین را حفظ کنیم؛ روزبهروز آن را تقویت کنیم؛ این سیاست قطعی نظام جمهوری اسلامی از روز اوّل بوده است. امام بزرگوار از روزاوّل روی یکی از چیزهایی که همیشه تکیه میکرد، مسئله «اتّحاد» …
