دورانی که فوتبال مترادف با درخشش بود: چرا فیفا استفاده از جواهرات را ممنوع کرد

ورزشی جماران، زمانی زمین فوتبال فراتر از جایی برای تاکتیک و شاهکارهای فیزیکی بود؛ صحنه ای برای فردیت واقعی بود. در سال های ۷۰، ۸۰ و ۹۰ بازی ها با قوانین سفت و سخت، سانسور تلویزیونی و پروتکل های امنیتی سختگیرانه که امروز می بینیم، گره نخورده بود. بازیکنان آزادانه شرایط اجتماعی، باورهای مذهبی و استایل شخصی خود را در جریان یک بازی رسمی نشان می دادند.  (گزارش حاوی تصویری دلخراش است)

به نوشته تریبونا، زنجیرهای طلایی نور ورزشگاه ها را منعکس می کردند، صلیب‌های بزرگی که هنگام دویدن بالا و پایین می‌پریدند و حلقه‌های درخشان در انگشتان ستاره‌ها، حال و هوای منحصر به فردی ایجاد کرده بود و فوتبالیست‌ها را مانند ستاره‌های راک اصیل نشان می‌داد.

اکنون بر اساس قانون IFAB (هیئت بین المللی فوتبال) استفاده از هرگونه جواهرات در زمین بازی ممنوع است چون آن برای بازیکنان خطر دارد. با این حال این تغییر شخصیت محض به متحدالشکلی یک شبه اتفاق نیفتاد. این نشان می‌دهد که چگونه فوتبال از یک بازی که توسط شخصیت‌های جسور هدایت می‌شد، به یک صنعت بسیار قانونمند تبدیل شد که در آن تصویر یکی شده شفاف حرف اول را می‌زند.

فوتبال در این مسیر کمی استایل خود را از دست داد؟ و چگونه نسل مدرن با روش های جدید نشان داد که بیرون از زمین چه کسی است؟ 

زمانی که جواهرات بخشی از فرهنگ بازیکنان بود 

برای اینکه بدانید چرا بازیکنان عادت داشتند با جواهرات سنگین در زمین حاضر شوند باید به حال و هوای آن دوران نگاه کنید. از دهه ۷۰ تا ۹۰ مد، تمام قوانین کسل کننده و محافظه کارانه را شکست. دوران ابراز وجود وحشیانه و خودبزرگ بینی محض بود. جواهرات بیانگر شخصیت و سمبل قدرت بود. 

برای خیلی از بازیکنان که از محله های پایین در آمریکای جنوبی، آفریقا و اروپای کارگری می آمدند، یک زنجیر طلا یا گوشواره پر از الماس معنای بیشتری از بهتر دیده شدن می داد. آن سندی بود که نشان دهند بالاخره موفق شدند. آن یک عنوان قابل حمل بود که نشان می داد بر فقر غلبه کردند و به قله رسیدند. فوتبال در آن زمان اصالت بیشتری داشت چون بازیکنان تکه هایی از فرهنگ خیابانی و زندگی هایشان را بدون فیلتر مستقیم در زمین حمل می کردند. 

در اواخر دهه ۹۰ …