به گزارش خبرنگار جماران، آیت الله شیخ بهاءالدین محلاتی در بیست و هفتم مرداد ماه سال 60 رحلت کرد. اواسط اسفند 1359 بود که دچار حمله قلبی شد. بلافاصله پس از انتقال به یکی از بیمارستان های شیراز تحت معالجه قرار گرفت و سپس به تهران منتقل شد و ایشان را در بیمارستان قلب تهران بستری کردند. وی از فعالان قیام 15 خرداد بود و امام خمینی (س) در مواقع مختلف با ایشان نامه نگاری داشت از جمله آنکه وقتی وی بیمار شد، امام در نامه ای که در شانزدهم اسفند ماه سال ۵۹ به ایشان نوشت، جویای حالش شد و برای سلامتی اش دعا کرد. در متن نامه امام آمده است:
"بسم اللّه الرحمن الرحیم
حضرت آیت اللّه آقای شیخ بهاء الدین محلاتی ـ دامت برکاته
از قراری که شنیده شد جنابعالی در اثر نقاهت در بیمارستان تشریف دارید. این خبر موجب تأثر گردید. اینجانب برای صحت و سلامتی آن جناب دعا کرده و شفای کامل و طول عمر جنابعالی را از خدای تعالی مسئلت می نمایم. والسلام علیکم و رحمة اللّه و برکاته.
روح اللّه الموسوی الخمینی" (صحیفه امام؛ ج ۱۴، ص ۱۹۵)
آیت الله محلاتی به مدت سه ماه در تهران تحت معالجه قرار گرفت. پس از آن به شیراز رفت و علیرغم تلاش و سعی پزشکان معالج سرانجام در 27 مرداد 1360 به رحمت حق پیوست.
در کتاب خاطرات آیت الله سید حسین موسوی تبریزی (دفتر اول) وی درباره خصوصیات آیت الله بهاءالدین محلاتی و چگونگی آشنایی خودش با ایشان چنین آورده است:
آقای محلاتی نیز از شخصیت های انقلابی و برجسته کشور بود و از نظر علمی در سطح مراجع زمان خودش بود و اگر در قم ماندگار می شد قطعاً مانند مراجعی چون امام و آقای گلپایگانی مطرح می شد. من با ایشان از نزدیک در بوشهر آشنا شدم. در یکی از سال هایی که من برای تبلیغ به بوشهر رفته بودم با ایشان که زمستان ها، یکی ـ دو ماه را در آنجا می گذراند ملاقات کردم و انس و الفتی بین ما پدید آمد و ایشان از خاطراتش خصوصاً از خاطرات دوران جوانی برای من تعریف کرد. یکی از خاطرات این …
