به گزارش سرویس بینالملل جماران، روری جانستون، پژوهشگر بازار نفت، بنیانگذار Commodity Context و مدرس مدرسه مانک دانشگاه تورنتو، در یادداشتی برای Dispatch Energy به یکی از مهمترین و در عین حال کمتر دیدهشدهترین تحولات بازار نفت در جریان بحران تنگه هرمز پرداخته است: توانایی چین برای کاهش ناگهانی و بسیار بزرگ واردات نفت خام. جانستون این تحول را «نوسان پکن» (Beijing Swing) مینامد؛ پدیدهای که به اعتقاد او، یکی از مهمترین دلایلی بود که مانع تبدیل اختلال عرضه در خلیج فارس به بحرانی بهمراتب شدیدتر در بازار جهانی نفت شد.
تا پیش از این، وقتی از «بازیگر نوسانگیر» بازار نفت صحبت میشد، معمولاً نگاهها به عربستان سعودی و مجموعه اوپک بود. اوپک در زمان مازاد عرضه میتوانست تولید را کاهش دهد و هنگام کمبود، بخشی از ظرفیت مازاد خود را وارد بازار کند. اما بحران تنگه هرمز یک محدودیت بنیادی را آشکار کرد: بخش بزرگی از ظرفیت مازاد اوپکپلاس خود در سمت خلیج فارس و پشت تنگه هرمز قرار داشت و بنابراین در لحظهای که بازار بیش از همیشه به این ظرفیت نیاز داشت، امکان استفاده عادی از آن محدود شده بود.
در همین شرایط، چین از سمت دیگری وارد معادله شد؛ نه با افزایش عرضه، بلکه با کاهش تقاضای خود برای نفت وارداتی.
سقوط ۵.۴ میلیون بشکهای واردات نفت چین
برآورد جانستون نشان میدهد واردات دریایی نفت خام چین تا ماه ژوئن نسبت به سطوح پیش از جنگ حدود ۵.۴ میلیون بشکه در روز کاهش پیدا کرد. به بیان دیگر، چین در فاصلهای بسیار کوتاه توانست تقریباً نیمی از نیاز وارداتی خود را از بازار جهانی کنار بکشد. آژانس بینالمللی انرژی نیز در میانه ژوئیه تأکید کرده بود که کاهش نزدیک به ۵۰ درصدی واردات نفت خام چین نسبت به سطح پیش از جنگ، نقشی مهم در تثبیت بازار ایفا کرده است.
ابعاد این تغییر زمانی روشنتر میشود که آن را با سیاست عرضه اوپکپلاس مقایسه کنیم. جانستون محاسبه میکند حجم کاهش واردات چین تقریباً با کل کاهش تولیدی که اوپکپلاس طی سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ اجرا کرده بود قابل مقایسه است؛ با این …
