با وجود سه بار انتخاب بهعنوان مربی سال NBA در سالهای 1983، 1985 و 1992، نلسون هرگز بهعنوان سرمربی، قهرمان NBA نشد. او در دوران مربیگری 18 بار تیمهایش را به پلیآف رساند و یکی از تأثیرگذارترین چهرهها در تحول سبک بازی بسکتبال به شمار میرفت. نلسون در دوران بازی نیز پنج بار با بوستون سلتیکس قهرمان NBA شد. او 14 فصل در لیگ بازی کرد و سلتیکس در سال 1978 پیراهن شماره 19 او را بازنشسته کرد. نلسون در مجموع 1053 بازی فصل عادی، میانگین 10.3 امتیاز و 4.9 ریباند داشت.
یکی از میراثهای مهم او سبک موسوم به «نلی بال» بود؛ روشی مبتنی بر استفاده از بازیکنان کوچکتر و سریعتر و ایجاد ناهماهنگی برای مدافعان. این فلسفه سالها پیش از فراگیر شدن بسکتبال موسوم به «اسمالبال» در NBA اجرا میشد و تأثیر زیادی بر بسکتبال مدرن گذاشت. نلسون در دالاس، نقش مهمی در جذب درک نوویتسکی و استیو نش داشت و در سال 2009 برخلاف نظر غالب، گلدن استیت را به انتخاب استیفن کری در رتبه هفتم درفت NBA متقاعد کرد.
کری پس از درگذشت نلسون گفت: یکی از دلایل اصلی که توسط وریرز انتخاب شدم، دان نلسون بود. او از روز اول من را به چالش کشید و فرصتی داد تا بهترین خودم باشم. تأثیر او بر ورزش بیاندازه بود. نلسون در سال 2012 وارد تالار مشاهیر بسکتبال شد و در سال 2025 نیز جایزه یک عمر دستاورد «چاک دِیلی» را دریافت کرد. او همچنین در سال 1994 هدایت تیم ملی آمریکا موسوم به «دریم تیم 2» را برعهده داشت و این تیم را به مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان رساند.
آدام سیلور، کمیسر NBA، در واکنش به درگذشت این مربی بزرگ گفت: دان نلسون با شجاعت، خلاقیت و اعتقاد عمیق خود، بسکتبال NBA را متحول کرد.
