اشرف غنی، رئیسجمهور پیشین کشور، در مصاحبهای تفصیلی با مستند سهقسمتی شبکهٔ اروپایی «آرته»، ابعاد تازهای از آخرین ساعات حضورش در کابل را افشا کرد.
به گزارش سایت همدم، او با دفاع از خروج ناگهانیاش، توافق دوحه و قطع کمکهای آمریکا را عامل اصلی فروپاشی ارتش و سقوط جمهوری دانسته است. دو دقیقه تا اسارت
غنی در این مستند صریحاً اتهام فرار برنامهریزیشده را رد میکند.
او میگوید در ۲۴ اسد ۱۴۰۰ قصد داشت به وزارت دفاع برود، اما با ساختمانی خالی و زنجیرهٔ فرماندهی فروپاشیده مواجه شد.
به گفتهٔ او، مشاور امنیت ملیاش خبر داد که ارگ محاصره شده و دو گروه برای ترور یا بازداشت او وارد عمل شدهاند:
«دقیقاً دو دقیقه به من فرصت داده شد. من تنها با لباسهای تنم سوار هلیکوپتر شدم و حتی نمیدانستم مقصدمان کجاست. نمیخواستم جمهوری در حالی پایان یابد که اسلحهای روی شقیقهام گذاشته باشند و بگویند او تسلیم شد و به طالبان مشروعیت داد. رفتم تا شاهد زندهٔ تاریخ باشم.» استدلال حقوقی پشت این ادعا
آنچه غنی مطرح میکند، از منظر حقوق سیاسی قابل ارزیابی است: تسلیم رسمی یک رئیسجمهور، انتقال قدرت را قانونی جلوه میدهد.
با نبود او، انتقال قدرت بهصورت فتح نظامی ثبت شد، نه واگذاری اداری — تمایزی که در ارزیابیهای حقوقی بینالمللی اهمیت دارد.
با این حال، منتقدان میگویند این استدلال، خلأ ناگهانی قدرت و پیامدهای آن برای شهروندان را توضیح نمیدهد. توافق دوحه؛ ضربهٔ مهلک
غنی در بخش دیگری از این گفتوگو، توافق دوحه را ضربهٔ مهلک واشنگتن به پیکر نظام خواند.
او …
