دکتر علیرضا اشرفی، پزشک و درمانگر اختلالات جنسی در یادداشتی با عنوان «سلامت جنسی فقط نبود بیماری نیست؛ فاصله مراقبت از مردان در ایران با تعریف سازمان بهداشت جهانی» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
در سالهای کار حرفهایام با مردانی روبهرو شدهام که وقتی بالاخره تصمیم میگیرند درباره سلامت جنسی خود صحبت کنند، معمولاً از نقطه شروع مسئله فاصله زیادی گرفتهاند. بسیاری از آنها در نخستین جملهها از «علامت» حرف میزنند؛ از کاهش میل، اختلال نعوظ، زودانزالی، نگرانی درباره توان جنسی، اضطراب هنگام رابطه یا تغییراتی که برایشان قابل توضیح نیست. اما وقتی گفتوگو کمی جلوتر میرود، روشن میشود که مسئله فقط یک علامت جسمی نیست. پشت آن، لایههایی از شرم، ترس از قضاوت، اضطراب، سکوت رابطهای، تجربههای اشتباه از خوددرمانی و گاهی سالها تأخیر در مراجعه وجود دارد.
این تجربه برای من بارها تکرار شده است: مردانی که بیشتر از خود مشکل، از بیان کردن مشکل میترسند. بعضیها نگراناند که «ضعیف» به نظر برسند؛ بعضیها میترسند قضاوت شوند؛ بعضیها نمیدانند باید به چه کسی مراجعه کنند؛ و برخی هم پیش از رسیدن به متخصص، مسیر جستوجوی اینترنتی، داروهای پیشنهادی اطرافیان یا مکملهای تبلیغاتی را طی کردهاند.
همینجا پرسش اصلی شکل میگیرد: آیا ما سلامت جنسی مردان را واقعاً بهعنوان بخشی از سلامت عمومی میبینیم؟ یا هنوز آن را موضوعی خصوصی، شرمآور، حاشیهای و فقط مربوط به «اختلال» و «درمان» تلقی میکنیم؟
برای پاسخ به این پرسش، یکی از بهترین معیارها تعریف سازمان بهداشت جهانی از سلامت جنسی است؛ تعریفی که اگر آن را جدی بگیریم، متوجه میشویم فاصله مهمی میان نگاه جامع جهانی و تجربه رایج بسیاری از مردان در ایران وجود دارد.
سازمان بهداشت جهانی سلامت جنسی را چگونه تعریف میکند؟
سازمان بهداشت جهانی در سند مرجع خود، سلامت جنسی را صرفاً نبود بیماری، اختلال یا ناتوانی نمیداند. در نگاه WHO، سلامت جنسی وضعیتی از رفاه جسمی، عاطفی، روانی و اجتماعی در ارتباط با sexuality است. این تعریف تأکید میکند که سلامت جنسی فقط به بدن مربوط نیست؛ به احساس فرد نسبت به خود، کیفیت رابطه، امنیت روانی، احترام، رضایت، نبود اجبار و دسترسی به اطلاعات و مراقبت …
