احسان خانمحمدی روزنامهنگار و دانشآموخته دکتری جامعهشناسی در یادداشتی با عنوان «وهم داریوش و سرزنش قربانی» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
گپوگفت درباره «وهم»، قطعه جدیدی از داریوش اقبالی، این روزها بخش زیادی از فضای مجازی فارسیزبان را به خود اختصاص داده است. ترانهای از خوانندهای که روزگاری یک نسل با «یاور همیشه مؤمن»اش خاطره داشتند؛ آنجا که میخواند: «ای به داد من رسیده تو روزای خودشکستن / ای چراغ مهربونی تو شبای وحشت من» و از یک ناجی بیرونی سخن میگفت، یاوری که در شبهای وحشت چراغ مهربانی بود. اما حالا گویی داریوش بیش از همیشه نسبت به هوادارانش طغیان کرده و کافر میپنداردشان! انگار پشت تریبونی واعظانه نشسته و برای «ما» نسخه میپیچد و میگوید: «این وهم ببین با همه ما چه کرده است / دنیای برای مردم ما پشت پرده است / از دید ما تک تک ما آدم کسی است / ما را توهم توطئه دیوانه کرده است». گویی تنها راه نجات، نه تغییر شرایط بیرونی، که اصلاح ذهن خرافی ماست. …












