خبرگزاری فارس: هفتاد سال پیش، ایران سالانه حدود یک میلیون نوزاد را به دنیا میآورد؛ اما چند دهه بعد، تعداد تولدها به بیش از دو میلیون و ۴۰۰ هزار نفر رسید و کشور یکی از جوانترین جمعیتهای جهان را تجربه کرد. اکنون همان نمودار، روایت دیگری را بازگو میکند؛ روایتی از کاهش مستمر موالید که در سال ۱۴۰۴، زاد و ولد را به پایینترین سطح خود در هفت دهه گذشته رسانده است.
اگر تنها یک نمودار بتواند تاریخ جمعیتی ایران را روایت کند، همین نمودار کافی است؛ نموداری که از سال ۱۳۴۵ آغاز میشود و تا ۱۴۰۴ ادامه دارد.
در سالهای نخست این روایت، تعداد موالید آرامآرام افزایش پیدا میکند. خانوادههای پرجمعیت، نرخ بالای باروری و ساختار سنتی جامعه باعث میشود هر سال نوزادان بیشتری متولد شوند. تا پایان دهه ۱۳۴۰، تعداد تولدها از مرز یک میلیون و ۳۰۰ هزار نفر عبور میکند.
اما دهه ۱۳۵۰، آغاز فصلی متفاوت است؛ نمودار ناگهان اوج میگیرد و در سالهای پایانی این دهه و ابتدای دهه ۱۳۶۰ به بلندترین نقطه خود میرسد. بیش از دو میلیون و ۴۰۰ هزار نوزاد در یک سال متولد میشوند؛ رکوردی که تاکنون دیگر تکرار نشده است. این همان نسلی است که بعدها به «دههشصتیها» شهرت یافت؛ نسلی که بزرگترین موج جمعیتی تاریخ معاصر ایران را شکل داد.
اما این قله، آغاز سراشیبی نیز بود. از میانه دهه ۱۳۶۰، منحنی زاد و ولد آرامآرام پایین میآید. سیاستهای کنترل جمعیت، کاهش نرخ باروری، گسترش شهرنشینی، افزایش سطح تحصیلات و تغییر سبک زندگی، مسیر جمعیتی کشور را تغییر میدهد. هر سال، تعداد تولدها کمتر از سال قبل میشود و تا پایان دهه، فاصله قابل توجهی با رکورد تاریخی خود پیدا میکند.
دهه ۱۳۷۰، دهه کاهش شتابان موالید است. سیاست «فرزند کمتر، زندگی بهتر» به نتیجه میرسد و تعداد تولدها به حدود یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر در سال نزدیک میشود. در واقع، ایران تنها …
