دکترمحمدحسن علایی، جامعهشناس در یادداشتی با عنوان «معجزهی “بازگشت به مردم” با اولویت ارتقای تابآوری اجتماعی!» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:
کاش میتوانستیم در شرایط خطیر محاصرهی اقتصادی و تحمیل فشار مضاعف بر گردهی مردم، با تحقق یک وفاق عملیاتی و واقعی بین حاکمیت و ملت، و پر کردن شکافهای اجتماعی و رسیدن به یک آشتی فراگیر ملی، چنان مستحکم در برابر خط و نشان دشمن متجاوز بیایستیم و چنان در برابر زیادهخواهیهای وی مقاومت کنیم که با یک حرکت دو خمش را گرفته، پوزش را به خاک بمالیم و نام ایران را به عنوان یک ملت پکپارچهی خودآگاه برای همیشه در تاریخ جهان ثبت کنیم، اما دریغا به نظر میرسد باوجود برخی تلاشها و پارهای شعارها، و به رغم آن مقاومتها و جانفشانیها، در صحنهی عمل، و در جریان جنگ اقتصادی جاری، گویا معالاسف نه میخواهیم و نه میتوانیم!
حالا چه بخواهیم خود را ملت امامحسین بدانیم چه میراثدار حافظ و سعدی و مولانا، چه پاسداران خون شهدا، چه ستایشگران دانشوران نامآور ایرانی در عرصههای فکری و فرهنگی و هنری، چه قدردان سربازان و مدافعان وطن، چه معماران ایران قوی در جهان جدید، … یا هر آن چه که بخواهیم خود را به آن بخوانیم، شرط اولش نمایش اقتدار و اتحاد ملیست، که امروز شوربختانه از برآورده ساختن شایستهی آن عاجزیم و همین موجبات گستاخی حریف را فراهم ساخته و زبانش را دراز کرده است!
اما، آیا به واقع دیگر دیر شده است؟!، آنچه از انبوه آمارها و برآیند تحلیلها و سطح گسستها و گسلها و ناترازیها و مطالبات و توقعات برنیامده و نارضایتی طبقات و اقشار مختلف مردم برمیآید و آنچه شاخصههای عدالت اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی تحقق نیافته و تعدد و تنوع شکافها و شقاقها حکایت میکند، به واقع تنها یک معجزه میتواند ما را به سطحی از انسجام و همبستگی و وحدت ملی ارتقا دهد، و حریف گردنکش …
