کانال تلگرامی «جامعهای بهتر بسازیم» نوشت:
ما در زمانهای زندگی میکنیم که سرعت، تقریبا به یک ارزش تبدیل شده است؛ سریعتر بخوان، سریعتر پاسخ بده، سریعتر تصمیم بگیر و سریعتر سراغ چیز بعدی برو.
اما پرسشی که کمتر پرسیده میشود این است که آیا سریعتر زندگی کردن، الزاما به معنای بهتر زندگی کردن است؟
جنبش آهستگی (Slow Movement) واکنشی فرهنگی به همین شتاب فزاینده است. آهستگی البته به معنای تنبلی، بیتحرکی یا مخالفت با فناوری و پیشرفت نیست؛ بلکه یعنی در موقعیتهایی که “کیفیت تجربه” به “توجه و تأمل” نیاز دارد، سرعت را آگاهانه تنظیم کنیم.
یکی از مشکلات امروزین در زندگی پرشتاب، فقط زیاد بودن کارها نیست بلکه پراکنده شدن توجه است.
اغلب ما هنگام خواندن، پیامها را چک میکنیم، هنگام گفتوگو تلفن را نگاه میکنیم، هنگام غذا خوردن چیزی تماشا میکنیم و در میان یک کار، مرتب به سراغ کار دیگری میرویم!
برخی پژوهشها نشان میدهند که جابهجایی مداوم میان فعالیتهای مختلف میتواند با کاهش عملکرد در بعضی فرایندهای شناختی همراه باشد.
بنابراین شاید مسئله اصلی کندتر کردن همه چیز نباشد، بلکه کمتر پریدن از چیزی به چیز دیگر باشد.
آهستگی یعنی گاهی یک کار را انتخاب کنیم و اجازه بدهیم توجهمان مدتی همانجا بماند.
– کتاب خواندن بدون چک کردن تلفن.
– گفتوگو بدون نگاه کردن به صفحه.
– غذا …
