به گزارش خبرنگار دفاعی و امنیتی تابناک؛ سالها پیش از آنکه اینترنت، ماهواره، تلفن همراه و شبکههای رمزنگاریشده وارد میدان ارتباطات شوند، یک فناوری ساده، اما بسیار قدرتمند وجود داشت که میتوانست پیام را هزاران کیلومتر جابهجا کند؛ رادیو. همین ویژگی باعث شد خیلی زود نظامیان و سرویسهای اطلاعاتی متوجه شوند که امواج رادیویی فقط برای پخش اخبار و موسیقی نیستند و میتوان از آنها برای انتقال پیامهایی استفاده کرد که گیرنده واقعیشان کیلومترها دورتر، پشت مرزهای کشور دیگری نشسته است. تاریخچه پیامهای رمزی رادیویی دستکم به جنگ جهانی اول میرسد و نمونههایی از دریافت رشتههای عددی رمزگذاریشده در همان دوران ثبت شده است. نکته جالب این بود که برای انتقال یک پیام محرمانه الزاماً لازم نبود فرستنده و گیرنده با یکدیگر ارتباط دوطرفه داشته باشند. فرستنده میتوانست پیام را روی یک موج رادیویی منتشر کند و هر گیرندهای که گیرنده مناسب، زمان و فرکانس درست را میدانست، آن را دریافت کند. این روش بعدها در ادبیات اطلاعاتی با مفهوم ارتباط یکطرفه یا One-Way Voice Link شناخته شد؛ روشی که از نظر عملیاتی یک مزیت بزرگ داشت، چون گیرنده مجبور نبود برای پاسخ دادن فرستنده را از موقعیت خودش مطلع کند. اسناد تاریخی منتشرشده درباره فعالیتهای جنگ سرد نشان میدهد که سرویسهای اطلاعاتی از چنین پخشهایی برای رساندن پیام به مأموران خود استفاده میکردند. اما چرا عدد؟ چرا به جای یک جمله عادی، صدایی باید پشت سر هم عدد بخواند؟ پاسخ در این است که پیام اصلی قرار نبود مستقیماً از روی امواج قابل فهم باشد. آنچه شنونده عمومی میشنید، در بسیاری از موارد فقط یک متن رمزشده بود. گیرندهای که کلید مناسب را در اختیار داشت میتوانست این رشته اعداد را به پیام دیگری تبدیل کند، در حالی که برای فردی که فقط یک رادیوی معمولی در اختیار داشت، آنچه میشنید چیزی جز مجموعهای از اعداد بیمعنی نبود. این روش بهخصوص زمانی جذاب میشد که رمز مورد استفاده یک one-time pad یا صفحه یکبارمصرف باشد. در چنین ساختاری، اگر کلید به شکل صحیح و فقط یک بار استفاده شود، از نظر نظری شکستن رمز بدون در اختیار داشتن کلید امکانپذیر نیست. همین ویژگی باعث شد پیامهای عددی روی موج کوتاه در دوران جنگ سرد به یکی از شناختهشدهترین ابزارهای …
